'El Fish werd opgericht met als enige missie elke week in de Blauwe Kater in Leuven spelen', werd er in de aankondiging gezegd. Maar met hun reünieconcert in de Ancienne Belgique bewezen ze nog maar eens waarom ze de beste liveband van België genoemd werden.

Het 'probleem' dat men bij het begin van de carrière van El Fish met hen had was dat ze zich niet in een vakje lieten steken. Te blues voor de alternativo's, te alternatief voor bluespuristen. Vlees nog Fish, eigenlijk. Gemakkelijkheidshalve werden ze dan maar gecatalogiseerd onder de noemer 'rootsband', terwijl roots eigenlijk een lelijk woord is voor slechte blanke blues en ongeloofwaardige country. Nee, laten we het dan maar gewoon op beste liveband van België houden.

Een status die ze zaterdag wederom met verve wisten te verzilveren, overigens. Een zoals steeds meesterlijke Steven De Bruyn bewees zichzelf weer de slimste harpo door als een bezetene aan te tonen dat een mondharmonica zoveel meer is dan iets dat folkmannen gebruiken om hun matige gitaarspel te maskeren terwijl Filip Casteels zich de ongekroonde king of swing toonde. Jan 'Dr. Groove' Ieven voegde met zijn meedogenloze bas een streep Mississippiaanse modder toe en drummers Rohal De Ridder en Toon Derison bewezen andermaal dat ze, naast de zotskappen van de band zijn, hun vellen verdomd in beroering
kunnen brengen.

Hun absolute sterkte als band bleek ook uit de manier waarop ze niet eens een half woord maar slechts een vluchtige blik of een kort aangeslagen noot nodig hadden om te weten waar ze naartoe willen. Geef een chimpansee een bandoneon en El Fish zorgt voor de perfecte backing. Dankzij hun status van topmuzikanten oversteeg de door de zaal gierende chemie de som van de delen.

Waarop het publiek werd meegezogen in hun mesmeriserende
melting pot van genres, resulterend in een stomende oceaan van met de groove mee wiegende mensenlijven. Even leek de AB weinig meer dan het uit de kluiten gewassen achterkamertje van de Blauwe Kater.

Staande ovatie
Met in de bissen onder anderen 'Pussy Arrête' en Roland die er dan toch nog op tijd was geraakt, kon een staande ovatie niet uitblijven. Een subliem concert waar hopelijk nog een vervolg aan gebreid wordt. Al was het maar om aan te tonen dat dit soort concerten waar alles goed zat - van de dikste bassnaar tot de kleinste teen van de jongste bezoeker - geen unicum is in de geschiedenis van El Fish. Zeg nooit dat u er niet bij  niet bij was; u zou zich belachelijk maken.