De laatste jaren experimenteerde het Dranouterfestival succesvol met de formule 'minder folk en méér volk'. Maar afgelopen weekend was de opkomst vrij teleurstellend. Zou het festival in de Westhoek dan toch kampen met een imagoprobleem, door de amputatie van het folklabel? Of lag de schuld vooral bij het rotweer?

Aan die eerste theorie hoef je wellicht niet zo veel geloof hechten. Al was het maar omdat de meest folky namen op de affiche dit jaar niet noodzakelijk op afgeladen tenten konden rekenen. Populaire kleppers als Adamo, Ben L'Oncle Soul of Amy MacDonald sloegen dan weer wél heel erg aan.

Als iemand met de vinger gewezen moest worden, dan wel de weergoden. Enkele gigantische regenbuien ruïneerden het festivalterrein al sinds donderdag. Zaterdagavond werd het terrein daardoor herschapen tot een vaalbruine schaatsbaan, die kon wedijveren met een modderig slagveld als Glastonbury. Zondag zorgde een weifelend zonnetje er gelukkig voor dat de schade al bij al beperkt bleef. Maar de beelden van uitgeregende festivalgangers hadden duidelijk heel wat mensen afgeschrikt. Volgens de organisatoren zou het succes van Dranouter voor een aanzienlijk deel bepaald worden door dagjesmensen en late beslissers. Die kozen dit jaar natuurlijk eieren voor hun geld, en bleven ver weg van het slijkextravaganza in de Westhoek.

Andere tijden, andere zeden? De moderne festivaltoerist kiest duidelijk comfort boven traditie of zelfs maar de aanblik van glooiende heuvels en ongerepte natuur - nochtans altijd dé grote sterkmakers van het West-Vlaamse festival. De voorbije jaren zakten telkens zo'n honderd duizend man af naar dit unieke festival in Heuvelland. Deze editie moest het met één vijfde minder stellen. Al leek het vaak nog minder te zijn: het terrein was merkelijk kleiner en leger dan de vorige jaren en ook de camping leek gedecimeerd.In de Kayamtent moest je ook zelden dringen om vooraan te raken. Zelfs tijdens de grootste publiekstrekkers raakte je vrijwel moeiteloos tot bij de eerste dranghekken.

Wie stevig schoeisel en genoeg volharding aan de dag legde, zag echter op alle podia genoeg moois. De grote vlaggenschepen uit de nieuwe folkbeweging ontbraken ook dit jaar (Mumford & Sons, Noah & The Whale, Fleet Foxes) maar in plaats daarvan kreeg je een ruimdenkend programma - van Adamo tot Zule Max - op je bord.

Jonge beloften
En vooral: opwindende newbies. Erg moedig van Dranouter om te investeren in het talent van morgen. Onder de vleugels van Luka Bloom, gastcurator op het festival, beleefde de Belgische belofte Geppetto & The Whales bijvoorbeeld z'n vuurdoop op het festival. En ook zwaar getipte acts als CW Stoneking, of Leonard Cohens protégés The Webb Sisters maakten hun opwachting naast Nathaniel Ratcliff, Gabby Young of Villagers. Een jonge band als The Leisure Society kreeg zelfs een erg hoge podiumstek aangeboden, terwijl Katzenjammer ná muzikaal monument Zjef Vanuytsel mocht aantreden. Die laatste kreeg dit jaar op zijn beurt eerherstel in de grote Kayamtent, na zijn vorige verbluffende concert in de veel te kleine Clubtent.

De ceremoniemeester hoorde dan weer wél bij de oude garde. Met zijn muzikale aankondigingen deed Jan De Smet van De Nieuwe Snaar in geen tijd vroegere presentatoren als Fried'l Lesage of mentalist annex belegen moppentapper Gili vergeten. En met gouden oudjes als Grant Lee Buffalo, The Jayhawks en eregast Luka Bloom sneed Dranouter wijselijk niet alle banden met het verleden door.