Een vale regensluier bedekte het Heuvelland, maar modder noch hondenweer kreeg het Dranouterfestival donderdag in zijn greep. Aan sfeer ontbrak het toch niet in de grootste tenten op het terrein. In de ene stonden de tapkranen er nooit werkloos bij, en in de andere zorgden Balkandeuntjes, hapklare radiopop en wraakliedjes voor de soundtrack van de eerste dag.

"Ze moeten het niet van pose hebben, of van looks", kondigde ceremoniemeester Jan De Smet van De Nieuwe Snaar Band Of Gypsies (****) aan. Geen woord van gelogen. Het gigantische orkest, bestaande uit twee grote zigeunerbands, oogde als een zootje ongeregeld op het podium. In hun dagdagelijkse outfits leken ze wel bijeengeraapt langs de autosnelweg. En veel haast om hun set te beginnen, hadden ze ook al niet.

Maar zodra de band op dreef raakte, zorgden de dertig muzikanten van het Roemeense Taraf de Haïdouks en de Macedonische brass band Kocani Orkestar voor Balkanvuurwerk. Slalommend tussen kitsch, carnaval en ketellawaai, leek je de helft van de tijd te verdwalen in een Emir Kusturica-film. Vooral in samenspel met een bloedmooi buikdanseresje - sensualiteit was haar op de heupen geschreven - toonde het collectief zich op zijn best. Net alsof de orkestleden allemààl indruk op haar wilden maken, daagden ze elkaar uit om ter snelst te spelen. Speelde de hitte hen op Couleur Café nog parten, dan kreeg je nu een meer coherente en vlotte set voor de kiezen. Dat ze met deze tournee vooral willen bewijzen dat christenen en moslims onder één dak kunnen leven, nam je er eigenlijk gewoon bij. Met het zomergevoel dat ze aanwakkerden, hadden ze allang het hart van Dranouter gewonnen.

Een hemelsbreed verschil met de kwetsbare liedjes van Hannelore Bedert (****), waarin de liefde van je leven steevast aan de einder verdwijnt, hoop verdampt en tere harten hortend leegbloeden. Toch kwam ze weg met die aanpak. Met een wraaklied in het West-Vlaams ('Janker'), een vurig blazerscombo, een strakke cadans en gitaarvirtuoos Thomas Vanelslander die van tijd tot tijd zijn demonen uit de snaren sleurde, werd je makkelijk overtuigd. Bedert, gehuld in een koket, rood picknickjurkje, gedroeg zich beurtelings als Roodkapje in nood en als een furieuze wraakgodin - in sommige songs staken zelfs beiden de kop op ('Altijd nooit meer'). Net voor 'Loeihard' biechtte ze dan weer op een geile donder te zijn ("Het moet eens gedaan zijn met de idee dat alleen mannen een broek vol goesting kunnen hebben") waarna een hitsig baslijntje de glansrol wegkaapte.

Nieuwe huisstijl
Even later legden ook The Magic Numbers (***) hun gewicht in de schaal met een concert, dat het vooral van wondermooie samenzang en een paar radiovriendelijke hits moest hebben. 'Forever Lost' klonk - net als vijf jaar geleden - nog steeds ontwapenend én aanstekelijker dan een virus, terwijl 'I See You, You See Me' een spannend duet was tussen Romeo Stodart en Angela Gannon. Helaas wist de groep die spanning geen heel concert aan te houden. De makke songs van hun laatste plaat zaten daar natuurlijk voor veel tussen. Met het nagelnieuwe 'Out on the Streets' wisten ze dat manco net recht te trekken. De strofes leken dan wel gejat van Kings of Leons 'Radioactive', maar daar maalde een enthousiast publiek duidelijk niet om. Of deze nieuwe huisstijl volstaat om binnenkort een comeback te maken? We zouden er ons geld niet op inzetten. Maar een nummertje van een uur lang wist de groep tenminste de tweespan Dranouter en gezelligheid kracht bij te zetten.