Waar het podium van de Lokerse Feesten zondag nog was voorbehouden voor een handvol metaliconen, stonden er maandagavond vooral namen op de affiche die in strakke soul grossierden. Met internationale sterren als Erykah Badu en Jamie Lidell hadden ze aan de Grote Kaai bovendien twee topnamen weten te strikken die hun reputatie helemaal konden waarmaken.

Het was even wachten, maar eindelijk had je op de Lokerse Feesten maandag het gevoel dat je op een echt popfestival was aanbeland. Het zomerde volop, de sfeer zat goed, het publiek kwam in dichte drommen opdagen zonder dat je over de koppen hoefde te lopen, én op het podium werd in zwoele muziekjes gedaan. Jamie Lidell (37 intussen) sloot zijn Europese tournee af in Lokeren, en stipuleerde niet zonder spijt dat dit het laatste optreden met diens huidige groep zou worden. Maar veel getreurd werd er niet. In plaats daarvan ontvouwde zich een aanstekelijk feestje waarvan de vonk al gauw naar het publiek oversloeg.

Gek eigenlijk, hoe een lange blanke slungel uit het Engelse Huntington of all places de voorbije jaren is uitgegroeid tot een van de speerpunten uit de hedendaagse funk. Omgeven door zijn vijfkoppige band zette Lidell een handeltje op in strakke beats, sexy ballads en broeierige soul. En de zaak floreerde volop. Hij spaarde daarbij het obligate verkoopspraatje niet - hoe fijn België was, en hoe innig zijn band met ons land is - maar het klonk gemeend. Met het aan The Jackson 5 verwantte 'Enough Is Enough' had hij bovendien meteen de dansers aan zijn kant. Zelf bewoog hij dan weer als een stuiptrekkende nerd, maar dat droeg ironisch genoeg net bij tot de feestvreugde. 'Game for Fools' diende zich nog aan als weemoedige ballad, maar 'I Wanna Be Your Telephone' en het volop mee gescandeerde 'Another Day' zaten strakker dan een maatje vierendertig rond de heupen van Margriet Hermans. Op de koop toe had Lidell speciaal voor dit slotconcert nog een cover ingestudeerd: een eigenaardige maar geslaagde uitvoering van Simon & Garfunkels 'Bridge over Troubled Water' die het evenwicht bewaarde tussen ironisch en gemeend. Een topconcert, waarmee Lidell onderstreepte dat hij veel meer is dan de Princekloon voor wie hij zo vaak versleten wordt.

Vertraging
Erykah Badu is een diva om u tegen te zeggen, en dus schrijft het boekje voor dat ze het podium opstapt met op zijn minst twintig minuten vertraging. Dat was in Lokeren niet anders, en dan moest haar groep ook nog een lange intro volspelen vóór de Queen of neo-soul uiteindelijk zelf haar intrede maakte. Badu dankt haar reputatie aan Baduizm, een classic in het genre waarmee ze in '97 in één klap een ster werd, en ook vandaag vormden de songs uit die plaat nog steeds de hoekstenen in de set, al hadden ze vaak drastische metamorfoses ondergaan. Badu - geen kei in geografie, want ze waande zich de hele tijd in Brussel - dirigeerde haar tiendelige band, rommelde wat aan met de laptop en de drummachine die ze naast zich had staan, en klapwiekte met armen alsof ze een toverspreuk over het publiek uitsprak.

Geen katje om zonder handschoenen aan te pakken quoi, maar ze had met 'On & On', 'Otherside of the Game', 'Appletree' en het nieuwe 'Happy to See You Again' wel zijdezachte songs mee, die puntgaaf werden uitgevoerd. En ook het publiek was mee, wat minder evident blijft, omdat haar kruisbestuiving tussen jazz, soul en hip hop vaak aan de introverte kant is. Een diva dus, maar wél een die genoeg talent in de aanbieding had om haar attitude te rechtvaardigen.