'On Recording the Sun', de debuutplaat van Birds That Change Colour ziet eindelijk het daglicht. Naar aanleiding van die release stelde de Antwerpse psychfolkband het album voor in zaal Monty.

Op 'On Recording the Sun' weet singer-songwriter Koen Kohlbacher het kruim van de Antwerpse alternatieve scene aan elkaar te koppelen en er een geluid uit te halen dat al even letterlijk als figuurlijk als ongehoord mag bestempeld worden. Na jaren schrijven en schaven aan zijn songs vond hij in Zita Swoon-bassist Christophe Albertijn en drummer Dave Schroyen (zie ook Evil Superstars en Creature With The Atom Brain) de perfecte tandem om de melting pot van psychedelische folk helemaal tot zijn recht te laten komen. Syd Barrett komt voor ogen, die een melodieus robbertje uitvecht met George Harrison. Of Midlake die zich tussen The Incredible String Band wringen. Met hun debuutplaat brengen ze een schare songs uit die feilloos het juiste evenwicht vinden tussen melancholische en scherpzinnige thematiek en het soort Angelsaksisch droge esprit waarvan ook Neil Hannon van The Divine Comedy zich bedient.

Met verder nog Bram 'Moony' Vermeersch op slidegitaar, Laïs-meisjes Nathalie en Jorrun op backing vocals en een trio strijkers onder leiding van Klara-huismuzikant Patrick Deneckere weefden de Birds zondag On Recording the Sun tot een momentum van totale klaarheid, tot zover dat je je gewillig mee laat zuigen in die periferie tussen zon en maan. En hoewel de plaat zowel qua materiaal als productioneel een klein meesterwerkje is, grijpen ze je live helemaal bij de strot en merk je de weerhaakjes en de gefragmenteerde stukjes onversneden rock-'n-roll die in hun vluchtigheid onmogelijk naar vinyl zouden vertaald kunnen worden. De Birds lieten de Monty zowaar swingen bij 'Oh So Tired' en 'Tales from the Moon' om ons vervolgens te kielhalen in 'Woods', waarbij Kohlbacher door een sprookjesbos vol pratende bomen flaneert. Alle drie zuilen die ondersteuning boden aan het indrukwekkende fronton van de avond, 'Never Ending First of May', dat zich ontspon tot een twaalf minuten durend psychedelisch epos.

Tenzij u ten tijde van The Madcap Laughs nog met Syd Barrett aan lsd-tripjes zat te likken op een Londense zolderkamer, is deze Birds-ervaring er een zoals u die nog nooit meemaakte.