Met 'De Week van Eigen Kweek' wil Studio Brussel een welverdiende en geheel terechte loftrompet afsteken voor het talrijke talent van eigen bodem. Binnen dat nobele concept wordt ook jongere bands - de poulains - de kans geboden om een showcase in de AB te spelen onder de vaderlijke begeleiding van hun respectievelijke peters.

Humo's Rock Rally-finalisten The Sore Losers laten openen is eigenlijk meteen een domper op de feestvreugde van alle bands die erna moeten komen en hopen het optreden van hun leven te geven - tenzij je Triggerfinger heet natuurlijk. Bluesrock anno 2011 kan onmogelijk spannender en smeriger klinken dan 'Beyond Repair', het hitje waar wij vorige zomer een knoert van een whiplash aan overhielden. Het was hard, luid en met een superieur gevoel voor rock zoals die door Led Zeppelin bedoeld werd, zonder te kopiëren. Ja, alle lof voor The Sore Losers die er zelfs mee weg kwamen een cover van T. Rex' 'Children Of The Revolution' met A Brand te verbasteren tot een monsterlijk kloppende riff die van het origineel haast een platvloerse kermishit maakte.

Al dat geweld hoefde echter niet te betekenen dat de eerder sussende droomsongs van Marble Sounds ons minder goed in de oren lagen. Peter Alex Callier van Hooverphonic omschreef hen misschien nog het best door hen te vergelijken met een Brusselse avenue waar prachtige herenhuizen in symfonie naast verloedering staan. Want ook aan Marble Sounds zit een donker kantje dat ze tijdens hun concerten maar wat graag prijsgeven. Mooi was ook hoe Hooverphonic-zangers Noémie Wolfs haast alle hartverscheurende herrinnering aan de gastvocal van Miwako Shimizu op 'Sky High' deed vervagen.

Iets minder spannend waren Arquettes die live toch meer weg hadden van Franz Ferdinand dan Sonic Youth hoewel ook hun verplichte cover van The Undertones' 'Teenage Kicks' het nummer alle eer aandeed.

Aangekondigd door een in scene gezet stukje kooptelevisie met Linde Merckpoel en een als Ruben Block verkleedde Tomas De Soete die op die manier Ruben Blockpaté en Ruben Blockfluiten aan de man trachtten te brengen, mocht het duo Little Trouble Kids dan het plots erg grote podium van de AB bestieren. In realiteit zijn ze de poulains van Tim Vanhamel maar vandaag werden ze dus door Triggerfinger aan de borst gedrukt.

De voormalige Boston Tea Party - bekijk zeker het filmpje op YouTube waarin ze uitleg verschaffen bij de naamswijziging - die ons in kleinere zalen al wist weg te blazen met hun in distortion verankerde popsongs slechts begeleid door zangeres Eline Adam's stompbox, hadden moeite met de AB geluidsmatig te dragen. Het blijft natuurlijk schattig en een teken van trouwheid aan zichzelf om te blijven vasthouden aan dat boy-girl ontwerp, maar wanneer je het live niet meer kan trekken, is het misschien toch een idee toe te geven aan wat ruggesteun. Vandaar ook dat hun coverversie van Rod Stewart's 'Da Ya Think I'm Sexy' met de backing van Triggerfinger als een mokerslag aankwam. Maar mochten ze Triggerfinger als vaste begeleidingsband inlijven, zou er na een passage van dat syndicaat van jong en ouder nog maar weinig concertzalen in België overeind blijven staan.

Tussen de optredens in werden met Luc Nowé, Eric Smout en Filip Saerens enkele mensen die hun hart en ziel aan de Belgische muziek gaven in de figuurlijke bloemetjes gezet, maar het zou Studio Brussel geen kwaad doen toch wat meer naar die mensen te luisteren. Zo passeerden er deze week op de radio te veel usual suspects. De prachtige kans om echt ontgonnen talent deze week een forum te bieden werd schromelijk de das omgedaan door bijvoorbeeld heel de discografie van The Black Box Revelation en dEUS er door te draaien en oude hits nog eens door de ether te laten zweven. Dagelijks bewijzen platformen als vi.be dat er talent te over is in ons kleine land, jammer dus dat een openbare omroep toch steeds terug grijpt naar de gemakkelijke oplossing. Het is fundamenteel fout de luisteraar op die manier te conditioneren. De Week Van Eigen Kweek stond schijnbaar vooral in het teken van overrijpe pompoenen terwijl de luisteraar een nog groene peulerwt ook best weet te smaken.