DM review  I feel so good I'm gonna break somebody's heart tonight. Met dat opmerkelijke refreintje introduceerde Richard Thompson zichzelf begin jaren negentig aan een generatie die nog niet eens geboren was toen hij zijn eerste platen uitbracht. Echte hits heeft het Britse folkicoon sindsdien niet meer gehad, al raakte de AB maandagavond wel moeiteloos uitverkocht.

Die overvloedige belangstelling illustreerde meteen dat artiesten die niet om de haverklap in de buurt zijn tot de verbeelding blijven spreken ongeacht het succes van hun jongste platen. Al moet het gezegd dat Richard Thompson ook op dat vlak zelden teleurstelt, en met het vorig jaar verschenen Dream Attic leverde de singer-songwriter zelfs een van zijn allerbeste platen af.

Bijgevolg werd er niet gemopperd toen Thompson voorstelde om de eerste helft van de set uitsluitend met materiaal uit zijn jongste cd te vullen. Daarbij werd bovendien precies dezelfde volgorde aangehouden, en ook live bleek 'The Money Shuffle' - een ironische relaas over de bankencrisis - de geknipte opener. Zowel Thompson als de rest van zijn Band stond met zichtbaar plezier op het podium, en op de koop toe werd er zo virtuoos gemusiceerd dat de gensters al gauw van het podium sloegen.

Mix van genres
Thompson, naast een begenadigd songschrijver ook een verbluffend gitarist, is nooit eenkennig geweest als het op genres en stijlen aankwam, en bijgevolg serveerde hij ook in Brussel folkrock zonder oogkleppen.

De ook nu weer voor een Grammy genomineerde Brit smokkelde al eens een vleugje polka binnen in de set, lengde een nummer aan met een Ierse jig, en toverde met het wervelende 'Sidney Wells' zelfs een authentieke murder ballad uit de mouw. De toon van de songs kantelde van sardonische zwarte humor ('Haul Me Up') tot bloedstollende melancholie ('A Brother Slips Away', 'If Love Whispers Your Name') en ook de klankkleur wisselde voortdurend door het gebruik van viool, bouzouki en een assortiment blaasinstrumenten.

Na de pauze was het tijd voor de hits, al voelde je de aanhalingstekens toen Thompson het woord uitsprak. De band opteerde bovendien ook daar niet voor het meest evidente repertoire, al klonk 'Tear Stained Letter' even jachtig als energiek. Ook 'I Want To See The Bright Lights Tonight', oorspronkelijk opgenomen met zijn toenmalige vrouw Linda, kreeg een gave uitvoering mee.

Daar stond tegenover dat classics als 'Shoot Out The Lights', 'I Misunderstood', 'Waltzing's For Dreamers' en, jawel, 'I Feel So Good' in de kleedkamer bleven liggen. Dat maakte het optreden er weliswaar niet minder briljant op, al hoorde je na afloop toch dat het publiek die songs een beetje gemist had. Niettemin: een genot om iemand met bijna vijfenveertig jaar carrière achter de kiezen nog zo vitaal en gedreven op een podium te zien staan.