Meer dan twee jaar lang trok De Nieuwe Snaar rond met Foor 11: een voorstelling over de zucht naar spektakel en verpletterende eenzaamheid. Afgelopen weekend werd hun meest succesvolle theatershow voor het laatst opgevoerd. De Morgen ging kijken naar deze muzikale en visuele tour de force, die bij elke visie nieuwe geheimen prijsgaf.

Om in de sfeer van molens en schietkraampjes te blijven, schreven we in januari 2009 over Foor 11: 'Met massa's naar de kassa's! Altijd prijs!' Dat advies viel schijnbaar niet in dovemansoren. Maar liefst 264 keer werd de voorstelling opgevoerd voor afgeladen zalen.

Nochtans geen vanzelfsprekend succes, want Foor 11 trok naar Nieuwe Snaarnormen ongewoon traag en ingetogen op gang. En om de verwarring volledig te maken, vertelde de show een niet-lineair verhaal, waarin doordenkertjes en chaos, smart en slapstick de tijd broederlijk delen.

Kermisattractie als achtergrond
Met een tot kermisattractie omgebouwde skilift als achtergrond, probeerde het cabaretkwartet de flitsende beeldcultuur en spektakelzucht van vandaag op de korrel te nemen. De kermis werd daarbij gekozen als metafoor voor de mallemolen van het leven: daarbij kwamen mannen niet zelden als schlemielen of machistische onbenullen uit de songs.

Verder somberde de groep een eind voor zich uit tijdens 'Graven in gruizig zand', terwijl een 'mottige malloot' - pijnlijk trefzeker gespeeld door Kris De Smet - er niet in slaagde om een vrouw te versieren. Laat staan om succesvol een eind te maken aan zijn leven vol ontgoochelingen en underachievements.

Een snik bleek nooit ver weg - geen wonder dat Balkaninvloeden hun weg vonden in de muziek - maar écht treurig werd de voorstelling nooit. Daar zorgden de toeters en bellen in 'Ons Irene' wel voor. Of anders het stunt- en vliegwerk waarmee Geert Vermeulen de show stal: als vuurspuwer, fakir of vrouw op griezelig hoge hakken, bracht hij het circus eigenhandig naar de Foor.

Voor de meeste toeschouwers leken zijn hilarische hoogstandjes de broodnodige verluchting te verschaffen - hij kreeg dan ook het luidste applaus - maar op het eind van de rit merkte je toch dat de liedjes langst van al aan je ribben bleven kleven.

'From Galway to Graceland' absoluut hoogtepunt
Absoluut hoogtepunt was Jan De Smets prachtige bewerking (met zingende zaag) van Richard Thompsons 'From Galway to Graceland'. In die song scheen een vrouwelijke Elvisfan niet langer wereld en waan uit elkaar te kunnen houden. De wondermooie coda 'Daar beeft de grond' zorgde echter net zo goed voor een krop in de keel.

Slechts één keer beet de tand des tijds in het vel van Foor 11: toen De Smet in 'Geen vrouwen in de groep' uitlegde waarom de onlangs overleden zanger van Boney M altijd moest playbacken ("anders wurgden die andere vrouwen hem"), vroeg je je af of die tekstregel niet beter geschrapt was. Twee jaar geleden klonk die grap allicht iets pertinenter. Maar laat dat detailkritiek zijn voor een complexe show die zowel de spots richtte op kommer als de kolder in de kop had.

"Binnen elf maanden staan we hier weer met een nieuwe voorstelling", stelde De Smet op het eind nog gerust. We kunnen nauwelijks wachten op de rentree van de winter.