Van een roodborstje aan het raam tot de foef van Natalia: in de AB vormden beide natuurfenomenen het begin-en eindpunt van de Rewind-avond rond Arbeid Adelt!. Die absurde aanpak - tussen geestig en goor - leverde heel wat vrolijke chaos op, maar helaas maakte het Belpoptrio er tijdens de encore een muzikaal janboeltje van.

Met de Rewind-reeks in de AB worden oude helden traditioneel bewierookt (The Scabs, Neon Judgement, The Kids, ...), maar vrijdag waren Jonge Helden aan de beurt. Nu, dat was toch de titel van Arbeid Adelt!'s opmerkelijke debuut uit 1983, dat opnieuw van onder het stof gehaald werd. Het trio zelf bleek er achtentwintig jaar later enigszins grijzer (Marcel Vanthilt), kaler (Jan Van Roelen) en rondbuikiger (Luc Van Acker) op te zijn geworden.

Die mijlpaal van weleer bleek verrassend genoeg wél nog altijd even absurd als opwindend: van het lieflijke 'Roodborstje' tot een schuimbekkend 'Het Meisje van M'n Hart' kreeg je in de AB nooit echt het gevoel naar een pijnlijk anachronisme te kijken. Met Van Roelen als voornaamste klankmagiër - z'n beats denderende als bizons door de zaal - en Luc Van Acker in de rol van z'n leven tijdens 'Capita Selecta', was de tamelijk lauwe reactie in de zaal zelfs onbegrijpelijk.

Verder was het vooral Marcel Vanthilt die alle aandacht naar zich toezoog: terwijl hij op één been om z'n as bleef draaien tijdens een rotopwindend '65+' bijvoorbeeld, maar ook met z'n teksten, die drie decennia later nog steeds ongeëvenaard hilarisch bleken.

Enkele maanden geleden gaf AA! voor het oog van tienduizend new wavers al een eerste reünieconcert op Sinner's Day, maar toen maakte de groep het openingsstatement 'Ik Sta Scherp' niet bepaald waar. Dat was nu dus wel anders.
 
Of toch in de eerste helft.
 
Want na 23 minuten - langer duurt Jonge Helden immers niet - grijnsde Vanthilt dat hij "efkes een nieuw stoma ging steken", waarop alle remmen werden losgegooid. Met alle gevolgen vandien.

Zo werd een heel blazersorkest opgetrommeld - onder leiding van Van Ackers Gentse naamgenoot - maar was die megalomane keuze een slag in het water. Deze orkestrale wall of sound werkte nog wel in 'De Dag dat het zonlicht niet meer scheen' maar een rommelig 'Grijp Me Nu' (met schetterig dameskoor) en een platgewalst 'Nergens Heen' smeekten halfweg om een vermageringskuur. Arbeid Adelt! werkt hoorbaar beter als minimalistisch ensemble. Zelfs de reusachtige videowall met oude beelden tijdens 'Ja Ja ja Op Naar de Nieuwe Dimensie' kwam een beetje potsierlijk over bij dit trio.

Erger nog was 'Stroom/Décoiffé' en het van The Monkees geleend 'Stepping Stone'waarin gastzangeres Dani Klein helemaal kopje onder ging in de lamlendige geluidsmix. Dat Vanthilt in die eerste song grote sier maakte als verlichte kerstboom - daar zorgde een gestapojas vol flikkerlichtjes voor - kon weinig aan de teleurstelling verhelpen.
Een meer opgemerkte gast was Willy Willy, die een stevig gitaarduel uitvechtte met Luc Van Acker in 'Congostroom', en ook 'Death Disco' van PiL naar z'n hand zette. 
 
Na die laatste noot werd absurditeit de norm. Net voor 'Hond' gaf Vanthilt al aan dat "nonsens een serieuze stiel is", maar tijdens het aansluitend interview in de Club bewees de lichtjes gestoorde spraakwaterval dat alleen een psychoot succesvol de sollicitatieronde kon overleven.

Het gesprek begon tamelijk onschuldig met grappige weetjes ("Luc moest een ticket betalen voor z'n eerste concert met ons, omdat niemand geloofde dat hij erbij hoorde") en weetjes over de badkamer-sessie op de hoes ("De stad Waregem gebruikte die in het dossier om die modernistische villa als erfgoed te beschermen"). Maar al snel werd de politiek door de mangel gehaald, met de splitsing van België als rode draad in het gesprek. Ook de politieke gasten in het publiek werden gewikt en gewogen. Fan-van-het-eerste-uur Inge Vervotte werd liefdevol "kinky" genoemd door een obsceen grijnzende Vanthilt, terwijl Caroline Gennez door Van Acker dan weer verward werd met Madame Non.

Op de één of andere manier slaagde Vanthilt er vervolgens in om een verband te leggen tussen de badkamerfoto's van Jonge Helden en het reclamewerk van Natalia voor keukens, waarna hij uitvoerig demonstreerde hoe hij "de foef van Natalia" als een behaaglijk warme muts over z'n hoofd willde trekken. Best wel goor om de avond mee te besluiten, maar net zo goed ook onweerstaanbaar hilarisch.

Het mocht duidelijk zijn: in Brussel plaatste Arbeid Adelt! de AB in Absurdistan.

Arbeid Adelt! is 30/4 te gast bij Thé Lau tijdens de Nekka Nacht.