DM review  De Nederlandstalige rockgroep Buurman trapte donderdag in de AB haar theatertoer af die volgt op de jongste en alomgeprezen plaat Mount Everest. Met een set die blaakte van passie wonnen ze de net niet uitverkochte zaal voor zich.

Buurman bezit de kracht om de kleine momenten, de zuchtjes, de stilte tussen de woorden een bijna poëtische schoonheid mee te geven, opdat wij, die het leven minder aandachtig onder de loep nemen, die zo vluchtige seconden alsnog zouden herkennen en erkennen. Op Mount Everest slaagden ze er ook nog eens in die tekstuele hoogvliegers te plaatsen in een ruim en warm muzikaal kader waar ons hart zoveel sneller van ging slaan. Toch zijn ze nog veel sterker live. Geert Verdickt staat toe dat zijn liedjes live gaan leven, dat ze zich voortplanten met de transpiratie van de band, die werkelijk continu speelde alsof hun leven ervan afhing.

Warmhartig
Het plaatje klopte helemaal: van het cellofaanscherm dat hen als
trompe-l'oeil

tussen de visuals plaatste tot de trompetten die bijna subliminaal hun eigen lof bezongen. Zo zaten we bijna te snotteren toen ze zichzelf wijsmaakten dat Rocky altijd terugkomt of toen Verdickt in 'Omarm mij' crescendogewijs vluchtte in een zoektocht naar zelfliefde. De passionele blitzkrieg waarover in dat nummer gezongen wordt, kan niet anders dan op zichzelf slaan. Je gelooft hem als hij zingt, kreunt en croont over al wat dit leven zo mooi maakt. Hij komt ermee weg om de hele AB 'Seks en slechte whisky' te laten meezingen en dat liedje dan nog aan te kondigen als "al wat belangrijk is in het leven".

Maar evenzeer als Verdickt wist de band, met onder anderen de nieuwe pianist Jens Blaute, muzikale schilderijtjes in te kleuren waar minstens evenveel passie uit stroomde. En dan hebben we het nog niet eens over de magistrale finale van 'Middellandse Zee', waarin Stijn Gevaert met een duizelingwekkende solo de Neil Young in zichzelf ontketende en het liedje wederom met een warmhartig mineurakkoord het leven liet.

Op afsluiter 'God, ik en Marjon', dat terecht aangekondigd en onthaald werd als een Buurmanevergreen, volgde een welverdiende staande ovatie alvorens het publiek in de bissen nog op 'Pruimelaar' en het fijn interactieve 'Sommige mensen' getrakteerd werd. Als Buurman op deze manier blijft doorgroeien, krijgen Bart Peeters en Raymond er een te duchten podiummusketier bij. Met dit optreden schoven ze alvast twee banken vooruit.