Dat Mauro zich niet in één gat laat vangen, is een understatement waarmee een mens zich belachelijk maakt. Zaterdagavond veranderde hij in vijf van zijn gedaantes voor een eivolle Trix. Dat ging van zowel de powerpop van de Hitsville Drunks als de doortrapte noise van Possessed Factory.

Met Mauro - onze favoriete Pawlowski - is het altijd spannend uitkijken, vrezen, smachten naar wat voor nieuws hij uit zijn vaak zwarte mouwen gaat schudden. Als DJ durft hij je zowel op te zadelen met 50cent en Rihanna als de grootste teringherrie waar je oren van gaan bloeden. Zo zweefde hij in het verleden ook al onder andere tussen zijn Satanistische alter ego Somnabula en de dromerige soulpop van Mitsoobishy Jacson.

Mauro weet zich steeds te omringen met de perfecte muzikanten om zijn heerlijke grillen vorm te geven, maar de grootste gemene deler blijft toch de man zelf. Met vijf van zijn recentste uitlatingen sleurde hij de Trix Club mee van duister naar donker.

Toepasselijk dan ook om met zijn Nieuw Zwart Trio van wal te steken, de drietand met Elko Blijweert en Jeroen Stevens waarmee hij een dansvoorstelling van Wim Vandekeybus van wat extra zuurstoftekort voorzag.  Mooi om zien dat de toch soms repetitieve riffs ook stevig recht blijven zonder een rist moderne dansers die zeven soorten pijn in kniezwengel en handomdraaien gieten.

Maar de programmatie zat dermate strak in mekaar met kort maar krachtige optredens waarvan de verschillende gedaantes mekaar mooi aanvullen. Zo ging het van het toch wat neerslachtige Nieuw Zwart Trio naar de ambachtelijke powerpopsongs van de Hitsville Drunks. Noem het misschien Mauro gestript van alle distortions, maar wij werden toch warm van die tekstueel onnoemelijk sterke luisterliedjes die hij bijna in de micro fluisterde.

Maar net wanneer we in een waas van dwaze gelukzaligheid dreigen te verdrinken, greep hij ons bij de keel met het absolute hoogtepunt van de avond: Pawlowski, de band. Follow me in the woods, schreeuwde hij over de drekkerige noise-metal geproduceerd door de 'all-star' band met onder andere Pascal Deweze en Sjoerd Bruyl. Als een bezetene trachtte hij zijn duivels uit de drijven, maar door die poort te openen leken er alleen maar meer demonen de weg naar zijn trillende lichaam te vinden. Groot en groots.

Met zijn Possessed Factory, reverby noise en popsongs gezongen door feedback, wist hij ons minder te boeien maar het siert hem dat hij de modale fan ook met deze kant van zijn muzikale output confronteert en op de proef stelt. Tijd dan om af te sluiten met zijn vaste balorkest The Grooms. Hoewel een slecht of zelfs matig optreden van deze heren een absurde onwaarheid zou zijn, leek het er toch wat op dat de bezetting wat te lang op stal had gestaan. Met het nodige gebeuk onder aanvoering van drummer Herman Houbrechts en zonder discussie de coolste bassist der Neerlanden Jan Wygers was het natuurlijk wel heerlijk stompen. We zien ze dan ook graag binnen enkele weken terug, wanneer ze echt op hun kookpunt staan.

"Hij komt daar mee weg, want dat is Mauro," kwam mij meermaals ter ore. Slecht excuus om met zijn uitstekende naam sommige kemels met de mantel der liefde te bedekken natuurlijk, maar feit is wel dat er zowel bij de verschroeide orkestraties als de meer ingetogen popsongs een bepaalde gelijkenis in sound opvalt, een gevoel. Dàt is Mauro.