DM review  Natalia meets Anastacia is al de derde concertreeks waarin de Kempense zangeres een Amerikaanse ster uitnodigt. De aftrap van deze nieuwe Sportpaleisshow werd vrijdag echter geen onverdeeld succes. Het Vegasspektakel ontbrak inzet en speelsheid, en pas na de pauze kwamen de twee diva's onder stoom. Maar ook toen moest Natalia haar meerdere erkennen in de vuisthoge Amerikaanse soulzangeres.

Over het concept van de show was goed nagedacht (Natalia kwam uit de lucht aangezweefd, Anastacia verrees op het podium) en het decor, met een videoscherm dat tot het dak reikte en een honderd meter lange catwalk, zag er indrukwekkend uit. Maar nooit had je het gevoel dat Natalia zich zelfzeker voelde.

Waar ze enkele weken geleden nog speels de toonladders kietelde tijdens de Clouseauconcerten, leek de Kempense nu gevangen in het keurslijf van deze op-en-top Amerikaanse show en haar al even strakke Thierry Mugler-outfits. Anders dan bij de concertreeksen met The Pointer Sisters (2006) en En Vogue (2008) kreeg de gastzangeres dit keer veel inbreng. De helft van de begeleidingsband bestond uit Anastacia's muzikanten, en die suikerden elk nummer dicht met een overdaad  bombast. Er werd nauwelijks ruimte gelaten om de stemmen wat te laten ademen, en dat stoorde.

'I'll Sleep When I'm Dead' zong Natalia naar analogie met Bon Jovi, maar tijdens het eerste deel zat het Sportpaleis langzaamaan in te dommelen. Vooral tijdens de momenten waarop de Vlaamse zangeres de klus alleen moest klaren. 'Wise Girl' en 'Gone To Stay' zijn al geen wereldsongs, maar Natalia bracht ze ook zonder fut of bezieling. Het vocale vuurwerk kwam er pas toen Anastacia de microfoon overnam en rauw uithaalde, zoals tijdens 'Left Outside Alone' en het in duet gezongen 'Paid My Dues'.

Na de pauze stonden de twee vaker samen op het podium en kwam er geleidelijk meer schot in de zaak. De inbreng van een Amerikaans gospelkoor zorgde bovendien voor vocaal gewicht tegen de immer zoete synthesizerklanken en de pompende bas. Maar ook hier stokte de Sportpaleismachine nog regelmatig. De introductie van de zes dansers en een obligate drumsolo deden het publiek meermaals terug naar hun zitje grijpen. Anastacia, 12 jaar ouder en 22 centimeter kleiner, liet er tijdens het van Leonard Cohen geleende 'Hallelujah' overigens geen twijfel over bestaan wie hier de beste strot bezat. Anastacia mag dan kleiner zijn, Natalia kwam vocaal niet tot aan haar schouders. De Amerikaanse bewees haar wereldklasse nadien opnieuw toen ze akoestisch en begeleid door het koor 'Heavy on My Heart' bracht. Een nummer over haar borstkanker, dat bulkte van de emotie en in Antwerpen een nieuwe betekenis kreeg. Het bleek het signaal voor Natalia, die recent de dood van haar vader moest verwerken, om wakker te worden. 'I've Only Begun to Fight' en 'Higher Than the Sun' staken het vuur aan de lont, net als het duet 'One Day in Your Life' en het tot de bisronde opgespaarde 'I'm Outta Love', dat knalde als een champagnekurk. Een fraaie finale, maar in 150 minuten zorgde de ontmoeting van deze twee diva's voor te weinig uitschieters.


Natalia meets Anastacia, nog tot 28 januari in het Antwerpse Sportpaleis. Voor de concerten op 18 en 28 januari zijn er nog tickets.