Met A Sufi and a Killer bracht hij een van de meest eclectische platen van het jaar uit maar op Pukkelpop klooide hij zich onder invloed de verdoemenis in: Sumach Ecks is een wandelende paradox. Benieuwd of hij in de uitverkochte Orangerie voor de sufi of de killer koos.

Yogaleraar Gonjasufi wandelde ooit op zijn blote voeten richting Oceaan om er een plastieken flesje met water te vullen, vervolgens keerde hij terug naar de woestijn om het flesje aldaar leeg te gieten: "omdat niemand dat ooit gedaan heeft". Een man die leeft zoals zijn muziek klinkt, dus. Of hoe hij na zijn debuutplaat op Pukkelpop slechts een dj meebracht maar nu, na zijn remixes, opteerde voor een volledige liveband. Aangevuld met een overijverige roadie die het publiek wat opwarmde door een cassetespeler met doodskreten voor de micro te houden om vervolgens heel het podium en de instrumenten in te zegenen met een gigantische joint.

Ecks betrad het podium met de typische West Coast-armbewegingen waarmee de gemiddelde mens duidelijk zou maken dat hij aan het verdrinken is, om dan met een furieuze trap in de lucht het startschot te geven: het was duidelijk dat het een erg aparte avond zou worden. Brabbelen deed hij nog steeds, en hij werd daar nog wat bij geholpen door een met opzet overstuurde micro, maar eerlijk gezegd droeg dat net bij tot de heerlijk neopsychedelische sfeer die onder andere een haast tergend traag en spacy 'Sheep' zowaar upgrade tegenover de plaat.

Stoned als een loopse chimpansee sloeg hij er wel in het publiek aan te porren tot meezingen met 'She Gone', dat haast tot een volkslied der verketterde hippies werd verheven. Bij momenten klonk het zelfs als Bad Brains op halve snelheid met George Clinton die onverstaanbare poëzie kwijlt terwijl J Dilla op de achtergrond wat samples aan mekaar rijgt. Met nog een heerlijke bis in de vorm van de funky groove 'Candylane', leek er maandag dan toch een smerige killer op het podium te staan in tegenstelling tot een platgespoten Sufi.

Het grote verdict dan: is Gonjasufi een genie dat meer weet dan wij over de muzikale toekomst, of een apestonede idioot die doldwaze profetieën verkondigd? De waarheid is: een beetje van beide. Voor wie er zich aan durfde overgeven, was dit een fijn hallucinante avond.