In de gedaante van heidense Lorelei scoorde Alison Goldfrapp haar grootste hit in ons land. Op het podium bleef de Britse zangeres dan weer moeiteloos op je netvlies gebrand als dominatrix. Dinsdag koos Goldfrapp voor een minder uitzinnige aanpak in de AB, al vormden glitter en dolle disco niettemin de hoofdmoot.

Juffrouw Goldfrapp mag dan geen klassieke schoonheid zijn, op het podium ontpopt de excentrieke frontvrouw zich tot het nec plus ultra van sensualiteit. Daardoor kwam ze zelfs weg met een glinsterende outfit waarin ze de ongelukkige kruising leek tussen Donna Summer, Freddie Mercury en Bonnie Tyler.

Terwijl een ventilator zorgde voor een briesje door haar blonde krullen, wekte Goldfrapp al vanaf de eerste song 'Crystalline Green' verhitte kreetjes los in de zaal. Geen wonder overigens dat vaste geluidsmagiër Will Gregory ditmaal besliste om te bedanken voor een rolletje als partner in crime op het podium: alle ogen bleven onafgebroken gericht op de zingende diva.

Haar in zilverkleurige, strak aansluitende pakjes gehesen groep leek dan ook vooral te dienen als verlengstuk van het kitscherige decor, dat bestond uit een opblaasbare, halve donut. Tegen die absurde achtergrond koos het zingende Goudlokje voluit voor de discovloer: dat werkte in de glam&glitter van 'Rocket', het onbeschaamd nichterige 'Believer' of 'Train'.

Jammer genoeg stond de set nét iets te vaak in het teken van Goldfrapps laatste plaat Head First niet bepaald de allersterkste troef van de groep. Op het wondermooie 'Little Bird' na kwam dan weer geen énkele song uit Seventh Three. Bizar, want 'A&E', de single uit die pastorale plaat, bleek het grootste commerciële succes van de groep tot op vandaag.

Het werd echter al snel duidelijk dat Goldfrapp nauwelijks aan de setlist wenste te sleutelen tijdens deze tour. Dat leverde dan ook een gesmeerde, maar ietwat routineuze show op, waarbij de groep geen moment op het scherp van de snee balanceerde. Alleen de zangeres zélf durfde dat: zo klonk de vocale acrobatie in 'Lovely Head' adembenemend, en wist ze zelfs beweging te krijgen in een houten hark met 'Strict Machine' of het pompende 'Oooh La La'.

Lang geen kwaad concert dus, maar Goldfrapp liet ons in het verleden nooit achter met honger, hoe licht die ook mocht zijn.