DM review  Vrijdagavond speelde Einstürzende Neubauten een reguliere show in de AB. Maar de avond voordien gaven de Duitse avantgardisten zichzelf vrij spel in Brussel. Drie uur lang stonden vermaak en verwondering centraal.

De Berlijnse band bestaat 30 jaar. Dat werd gevierd met twee uitverkochte concerten in de AB. Hoewel Neubauten z'n vierde dubbelaar uit de compilatiereeks Strategies Against Architecture had te promoten, koos de band donderdag voor een uitzonderlijk parcours. Het vijftal bracht songs die nooit eerder de setlist haalden. Alleen 'Grundstück' van hun nieuwste compilatieplaat vond eerder z'n weg naar een Brusselse show. "Es kommen zum Vorschein die Ungetüme" klonk het daarin bezwerend. Geen woord van gelogen: met een set die balanceerde tussen wanhoop en waanzin, leek het effectief of elk moment monsters uit de schemering konden treden.

Als vocale acrobaat zoog Bargeld de meeste aandacht naar zich toe, maar net zo goed kwam je ogen te kort terwijl de overige groepsleden loos gingen op triplexplaten, vaten, of een xylofoon van TL-buizen. Alleen de glimmend witte Macbook op het podium stond de algehele illusie van "schrootmuziek" in de weg.

Tijdens hun onvoorspelbare set bleken schoonheid en stilte net zoveel gewicht mee te krijgen als ketelherrie - Bargeld dirigeerde zelfs het publiek tot devoot zwijgen!

Minder wervend was dan weer de dansvoorstelling Die Körper Ohne Uns, na het concert. Het antitheater van Abraham Hurtado kon maar matig boeien, maar die stemming keerde gauw toen de soirée besloten werd met een interactieve drumsessie. Zowel op als voor het podium stonden percussietoestellen, terwijl bezoekers drumsticks in de handen gedrukt kregen. Dat massale geroffel leverde een uitzinnige slotnoot op, waarbij alle genres tussen electro en afrobeat getackeld werden. Silence is sexy, wist Neubauten tien jaar terug. Met deze charivari bewezen de Duitsers evenwel dat het tegenovergestelde net zo opwindend kan zijn.