Dinsdagavond presenteerde Anders Trentemøller zijn nieuwste plaat Into The Great Wide Yonder in een uitverkochte AB. Eerder wist de Deense dandy al een Europese doorbraak te forceren met zijn uitstekende podiumreputatie, maar tijdens zijn nieuwste show toonde hij zich ook live een grootmeester.

Zelfs de meest notoire beat-aficionado zal niet weerleggen dat live muziek en dance nooit de allerbeste sparring partners zijn geweest. Bij The Prodigy of Chemical Brothers wordt zelfs lacherig aangenomen dat het live-aspect zich beperkt tot het indrukken van de play-toets om de DAT-tape te laten lopen.

Dat lag dinsdag wel anders bij Trentemøller. Ook hij serveerde heel wat voorgeprogrammeerde beats, maar tegelijk liet de gerenommeerde producer zich bijstaan door een thereminspeelster annex zangeres, een drummer, een bassist en een gitarist op het podium. Die waren overigens niet voor de schone schijn geïnviteerd. Elk legde te gepasten tijde trefzekere accenten: zo kreeg de gitarist een glansrol toebedeeld in 'Silver Surfer, Ghost Rider Go!!!', terwijl de zangeres de emotionele rollercoaster van 'Sycamore Feeling' naar haar hand mocht zetten en even voordien ook het rustpunt '... Even Though You're With Another Girl' knap opving. Op zo'n ogenblik werden sensualiteit en treurnis trefzeker aan elkaar gelijmd.

Verder deed Trentemøller voornamelijk zijn best om de muur tussen rock en techno brutaal te slopen, en tegelijk ook geen spaander heel te laten van de brug tussen dansmuziek en avant-garde. Met die knispertechno wierp de producer zich zonder twijfel op tot levende schietschijf voor de beatpuristen die zijn show bezochten, maar in een epische track als 'Tide' of het jubelende hoogtepunt 'Shades of Marble' leek hun kritiek futiel. Uitdagend zette hij zijn publiek immers voortdurend op het verkeerde been: genres flirtten daarbij onbekommerd met elkaar. Ongewoon, maar wél verrassend verslavend.

Als we dan toch zouden willen mierenneuken, konden we alleen het decor over de hekel halen. Geen flauw idee waar hydraulische hekken op het podium tussendoor voor moesten dienen - dat visuele effect droeg nauwelijks bij tot de concertbeleving - maar de Deen wist je op tijd af te leiden met een droomdoolhof waarin zelfs een geoefend oor had kunnen verdwalen. Gelukkig bleek de gids betrouwbaar. (Gunter Van Assche)