Nick Cave een workaholic noemen is als zeggen dat het koud kan zijn in de Himalaya. Hij componeert soundtracks, schrijft scripts, publiceert romans en houdt er sinds een jaar of drie naast The Bad Seeds ook een hobbygroepje op na. Bovendien blijft Cave onvermoeibaar touren. Niet zonder succes, want met Grinderman stond hij zowel zondag- als gisteravond in een ruim van tevoren uitverkochte Ancienne Belgique.

Weinig rockmuzikanten die live zo verpletterend uit de hoek kunnen komen als Nick Cave. Als door de duivel bezeten raast hij naar de uithoeken van het podium, botst daarbij al eens tegen een ander groepslid aan, en orakelt teksten waarbij ieder woord als een lemmet door je hersens snijdt. Die onstuimigheid is zonder meer opwindend, en gekoppeld aan de intensiteit waarmee ook de rest van de band haar instrumentarium mismeestert, leidt dat niet zelden tot onvergetelijke concerten. De eerste passage van Grinderman (eigenlijk een uitgedunde versie van The Bad Seeds) op Rock Werchter twee zomers geleden diende zich aan als het muzikale equivalent van een uppercut. Hoge verwachtingen, kortom, al moet het gezegd dat het songmateriaal dat Cave voor Grinderman opzij zet toch een tikje moet onderdoen voor zijn reguliere werk.

Aanvankelijk viel dat niet eens op in de AB, waar het alleraardigste voorprogramma Anna Calvi zich even voordien nog als het onbekende bastaardzusje van PJ Harvey had aangemeld. Cave zelf trok onmiddellijk van leer met 'Mickey Mouse and the Goodbye Man'. Er lagen uitlopers van het podium die tot tussen het publiek leidden, en het duurde niet lang voor de zanger 53 inmiddels de confrontatie met de eerste rijen aanging. 'Worm Tamer' en 'Evil' klonken donker, compromisloos en bluesy. En ondanks het feit dat de haarlijn van Cave vervaarlijk naar achter begint te trekken, twijfelde je er geen moment aan dat er nog steeds een jeugdige wildebras in hem schuilging.

Bronstig beest
De set was kort en gebald geen songs van The Bad Seeds op het programma uiteraard en het optreden stoof in een rotvaart voorbij. Maar niettemin viel het toch op dat het concert halverwege een klein dipje kende. Niet dat de band na al die inspanningen plots buiten adem stond uit te hijgen het energiepeil zakte geen moment maar nummers van het type 'What I Know' en vooral 'Honey Bee' vielen naar Caves maatstaven toch wat magertjes uit. Nadien kwam de groep die inzinking weliswaar weer te boven middels 'No Pussy Blues', een song die niet over huisdieren gaat maar wel brieste als een woest, bronstig beest.

'Kitchenette' was, dankzij de hilarische tekst ('I keep hanging round your kitchenette/And I'm gonna get a pot to cook you in'), dan weer van die aard dat de toon een tikje lichter werd. Maar ondanks die heropleving en de knappe bisronde, waarbij Cave op eenvoudig verzoek zelfs 'Go Tell the Woman' speelde, bleef je achteraf toch met een onvoldaan gevoel achter. Niet omdat het slecht was er is nu eenmaal een niveau waar Cave niet meer onder gaat maar vooral omdat The Bad Seeds kunnen putten uit een haast onmetelijk repertoire, terwijl het Grinderman voorlopig nog aan voldoende sterk songmateriaal ontbreekt. Hoe bevlogen en gepassioneerd het er op het podium ook aan toeging, dat kon zelfs een beslagen band als deze niet verbergen. (Bart Steenhaut)