Op 4 december heft de Noorse popgroep a-ha zichzelf op na het laatste concert in Oslo. Daarmee trekt het trio een streep onder een carrière die goed was voor meer dan 35 miljoen verkochte cd's. Maandagavond wuifde de groep het Belgische publiek uit in Vorst Nationaal.

Toen a-ha in '85 doorbrak met 'Take on me' wees weinig erop dat de drie Noren het lang zouden uitzingen. Al gauw bleek evenwel dat a-ha meer te bieden had dan looks alleen. Morten Harket was naast een mooie jongen ook een fenomenaal zanger. Gitarist Pal Waaktaar en keyboardspeler Magne Furuholmen beheersten op hun beurt dan weer de kunst om perfecte popsongs te componeren.

Ze componeerden popmuziek die volwassener werd naarmate ze zelf ook ouder werden. De meest recente cd's van de groep behoren zondermeer tot de beste, en de titel van de afscheidstournee, Ending on a High Note, slaat bijgevolg niet uitsluitend op de hoge stem van Harket. Die laatste zong in Vorst meer dan behoorlijk, al moet het gezegd dat hij heel af en toe al eens een noot durfde missen.

Niettemin zijn er weinig bands die het zich kunnen veroorloven om hun set aan te snijden met een wereldwijde nummer één-hit. 'The Sun Always Shines on TV' had een kwarteeuw na datum niets aan frisheid ingeboet, en ook de bandleden zelf zagen er nauwelijks verouderd uit. Bijgestaan door een indrukwekkende videoshow en twee extra muzikanten werkten ze zich nog een laatste keer door de scharniermomenten uit hun repertoire. Met 'Manhattan Skyline', 'Stay on These Roads' en het nog steeds bloedstollende 'Hunting High and Low' scoorde a-ha meteen een hattrick: drie krop-in-de-keel-ballads.

Maar ook tijdens het akoestische kwartiertje bleef de band imponeren. De afscheidssingle 'Butterfly, Butterfly' klonk een stuk beklijvender dan de titel doet vermoeden, en het van Carole King geleende 'Crying in the Rain' kon gerust wedijveren met de klassieke versie van The Everly Brothers. Jammer daarom dat live niet alles even vlekkeloos klonk, en het geluid bij momenten een weinig coherente indruk maakte.

Maar goed, het publiek kwam om afscheid te nemen en a-ha deed hetzelfde met het destijds voor James Bond geschreven 'The Living Daylights' en - uiteraard - 'Take on me'. En zo eindigde het optreden met het nummer waar het allemaal mee begon. De wereld zal niet stoppen met draaien na de split van a-ha. Maar zelf zal ik de groep, die volgens Chris Martin de weg voor Coldplay heeft gebaand, toch een beetje missen. (Bart Steenhaut)