Jef Neve is kind aan huis in de Ancienne Belgique. Niet alleen nam hij er vorig jaar nog een cd op in de Club, ook speelde hij er zijn allereerste concert met de Amerikaanse jazz-zanger José James. Bovendien presenteerde Neve er woensdagavond al voor de vijfde keer een nieuwe cd. De belangstelling van het publiek is met de jaren alleen maar toegenomen. Dit keer was de grote zaal al ruim van tevoren uitverkocht.

Jef Neve kreeg in Brussel uitgebreid de kans om zijn veelzijdigheid te tonen. Eerder dit jaar bracht hij samen met José James het prachtige For All We Know uit op Impulse, een wereldwijd vermaard jazzlabel dat zich heeft voorgenomen de twee ook internationaal op de kaart te zetten. Dat lukt aardig, want de cd wordt in de buitenlandse pers bijzonder lovend onthaald, en de beslissing om alleen spartaans gearrangeerde standards op te nemen was een slimme zet.

In het jazzmilieu moet je kennelijk eerst je strepen verdienen door het werk van anderen te interpreteren voor je met eigen composities aan de slag mag. Dus verzorgde Neve woensdag zijn eigen voorprogramma, maar met de zijdezachte stem van James erbij werd dat al gauw meer dan een vingeroefening.

De magie tussen de twee vrienden was van dien aard dat je al gauw op het puntje van je stoel zat, en de twee plaagden elkaar ook door vrijelijk te improviseren op 'Autumn In New York' en het iets lichtvoetiger 'Gee Baby, Ain't I Good To You'. Heerlijk om te zien met hoeveel plezier ze op het podium stonden en al die oude songs vertolkten alsof ze pas vorige week op papier waren gezet.

Zinderende improvisaties
Ook na de pauze lag de lat hoog. Met Imaginary Road heeft het Jef Neve Trio zopas zijn beste cd tot nog toe afgeleverd, en live merkte je dat de drie naast Neve vaste drummer Teun Verbruggen en nieuwe aanwinst Ruben Samama op contrabas elkaar blindelings aanvoelden. Dat leverde ook nu zinderende improvisaties op, maar aan de essentie van de composities, of ze nu extrovert en funky waren, of ingetogen en intiem, werd niet geraakt.

Je had ook helemaal niet het gevoel dat je naar een academische zitting stond te kijken; de muziek klonk speels en voelde vitaal aan, en tussendoor gaf Neve met een knipoog tekst en uitleg bij de composities. Geen saaie uiteenzettingen over tertsen of akkoordenschema's , maar veeleer dingen als: "Dit nummer heb ik in Sofia geschreven. De stad. Niet de vrouw." Of ook: "Wij zijn een democratische groep. Iedereen mag composities aandragen. Behalve drummers."

Na een sprankelende set werd José James er opnieuw bijgehaald voor een en dat is in dit geval geen contradictie ingetogen apotheose.
'Georgia On My Mind' onderstreepte nog een laatste keer dat je met minimale middelen wonderen kunt verrichten zolang het talent maar in alle uithoeken van het podium woekert.

Jef Neve verstaat de kunst om, zowel met zijn trio als zijn samenwerkingen daarbuiten, uit de niche van de jazz te breken zonder dat de muziek daardoor aan authenticiteit inboet. En met de twee cd's die hij dit jaar heeft uitgebracht is de échte internationale doorbraak nog slechts een kwestie van tijd. (Bart Steenhaut)