'Plastic rozen verwelken niet'. 'Echte mannen scheren zich niet elektrisch'. 'Balzaal Der Gebroken Harten'. Alleen al aan de songtitels kan je zien dat Guido Belcanto (57) een unieke plek bezet in de eregalerij van het Vlaamse levenslied. Zaterdag stond hij in een uitverkochte Ancienne Belgique.

In het kader van de Rewind-concertreeks kwam Belcanto Op Zoek Naar Romantiek live spelen, zijn debuut uit '89. Die plaat wordt inmiddels als een mijlpaal in de Vaderlandse popmuziek beschouwd.

Belcanto kan niet kiezen. Dat breekt hem - getuige een van de nummers in de set - al eens zuur op als het over vrouwen gaat, maar ook in de Ancienne Belgique raakte de chansonnier verstrikt in de vraag welke van zijn twee eerste platen nu de échte classic was. Gelukkig bracht dit probleem een oplossing met zich mee waar iedereen zich in kon vinden: Belcanto speelde ze allebei, en gooide er tijdens de bisronde zelfs nog een fraaie covers van Nick Lowe - het tot krolse zydeco verbouwde 'Half een man half een vrouw' - en Rocco Granata, wiens 'Marina' voor een hartverwarmende apotheose zorgde. De twee uur die eraan vooraf gingen kuierde Belcanto door een repertoire dat hij een kwarteeuw eerder bij elkaar had geschreven. Zijn verhalen waren uit het leven gegrepen. Hij bezong het leven zoals zich dat voor de ogen van de (toen) jonge dertiger voltrok, vol slapeloze nachten en onreine gedachten. Met een onroerende genegenheid vertelde hij over hoeren wiens stukgeslagen dromen hen op de rand van de samenleving hadden gebracht, beschreef de dag dat zijn vriendin abortus pleegde, en bezong de vrouw van de bakker met wie hij wel eens van bil wilde gaan. Belcanto schetste de situaties met mededogen en op gezette tijdstippen met een tikje zelfspot, en die combinatie werkte wonderlijk. Op de koop toe werd hij omgeven door een pracht van een begeleidingsgroep die zowel folk, country, chanson als jazz in de vingers had. De gedachte aan Tom Waits en Willy DeVille was sowieso nooit veraf, maar een filmisch nummer als 'Rome bij nacht' roep zelfs herinneringen op aan de prille E Street Band. 'Droef is deze wereld', 'Het zeildoek van de botsauto's' en het als mission statement gepresenteerde 'Een zanger moet trachten de pijn te verzachten' zorgden ervoor dat je de hele tijd op het puntje van je stoel zat. "Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat jullie het fijn vinden om hier te zijn", stelde de zanger vast, en dat deed hem zelf ook zichtbaar genoegen.

Na de pauze sneed Belcanto 'Plastic rozen verwelken niet', zijn tweede cd waarop de thematiek van de eerste goeddeels werd doorgetrokken. De songs kregen iets vaker soberder uitvoeringen mee, maar het tragikomische 'Mijn verjaardag' en 'Platina Maria', met walsende koppels voor het podium en op de balkons, smaakten er niet minder bitterzoet om. Het mooie aan het werk van Belcanto is de hoge herkenbaarheidsfactor, en het grote mededogen dat hij met zijn personages voelt. Het maakt hem tot een volksheld die volle zalen trekt - zijn vorige tournee was de meest succesvolle ooit - terwijl hij vandaag nog nauwelijks de media haalt en ternauwernood op de radio wordt gedraaid. "Vroeger was ik een jonge gast met een groot libido", klonk het ergens tussen twee nummers. "Vandaag heb ik alleen dat laatste nog." Kijk: iemand die zichzelf zo bloot geeft voor zijn publiek, daar kan je alleen maar blij om zijn. Een uniek concert van een uniek figuur. (Bart Steenhaut)