Het zou hun laatste tournee zijn, zoals ook This Is Happening eerder dit jaar hun laatste plaat heette te zijn. Promopraat of niet, als LCD Soundsystem na zijn concert van woensdag in de Vooruit de muziekwereld verlaat, dan zijn ze er in ieder geval uitgegaan met een knal.

De band rond de New Yorkse neuroot James Murphy schopte met zijn drie studioplaten aardig wat keet, maar wist zijn opwindende dancepunkhybride nooit echt helemaal overtuigend naar het podium te vertalen. Als Murphy het publiek al niet van hem vervreemdde door al te nadrukkelijk de antister uit te hangen, dan was er altijd wel een technisch mankement of een slecht opgebouwde setlist om de LCD-concerten te hypothekeren.

Ook in Gent liet de apparatuur het al eens afweten en was het midden in de set gemikte 'All I Want' een schampschot. Mooi, Bowieachtig liedje, zeker, maar daarvoor was niemand naar de Vooruit gekomen: LCD Soundsystem moest een feest worden. Gelukkig beantwoordde de rest van het concert wel aan die verwachting. Frontman Murphy was ook duidelijk blij om na de zomerfestivals nog eens in een zaal te kunnen spelen, ook al was die niet volgelopen voor zijn band.

Openers 'Us vs. Them' en 'Drunk Girls' zetten de lijnen uit waarbinnen het feest zich zou afspelen. Die eerste, langgerekte song toonde de dancekant van LCD (diepe bassen, strakke beats en een afgemeten funkgitaar), terwijl het tweede nummer met zijn Roxy Music- en The Jam-echo's tegelijk de pop- én de punkinvloeden van de band liet horen. Vanaf 'Get Innocuous' kwamen al die facetten samen in één kolkende set die zo rauw was als de beste rockconcerten en zo roesverwekkend als de beste deejaysets.

Dance en rock
Nu eens was het de dance ('Pow Pow'), dan weer de rock ('Movement') die wat meer oplichtte, maar beide genres straalden vooral samen een gloed uit die kon wedijveren met het felle podiumlicht dat door een spiegelbol de pikdonkere zaal in werd weerkaatst.

Dankzij die lichtflitsen zagen we hoe 'Daft Punk Is Playing at My House', opgefokt met koebelsolo's en Prince-kreten, een wilde pogo in het publiek veroorzaakte en hoe de Vooruit aan Murphy's lippen hing omdat hij de climax van 'All My Friends' maar bleef uitstellen. Een tiental heethoofden hield het niet langer en kroop het podium op bij 'Yeah', een song zo stekelig als het weerborstelkapsel van Murphy. In de bis (met ook de dansbare tirade 'Losing My Edge') was er zelfs tijd voor nog een mooi liedje, dat nu wél bekoorde: 'New York, I Love You but You're Bringing Me Down', opgeleukt met een flard 'Empire State of Mind' van Jay-Z en Alicia Keys.

Live vonden we LCD Soundsystem lang een New Yorks excuus voor Soulwax, die dance en rock op het podium wel altijd wisten te vermengen alsof er nooit barrières tussen hadden gestaan. Sinds woensdagavond moeten we ons oordeel bijstellen. James, meer van dat. (Pieter Coupé)