DM update  In omvang viel het Sportpaleis dan wel een maatje te groot uit voor Massive Attack - slechts negenduizend toeschouwers vonden hun weg naar de zaal - maar toch was de kosmos een minder claustrofobisch decor geweest voor het beklemmende schouwspel van Bristol's finest. Twee uur lang gaf Massive Attack broeierige angstdromen een vaste vorm in beeld en geluid, en verraste de groep net zo goed door haar gevoel voor humor.

Niet dat je frontman 3D bon mots hoorde uitwisselen met het publiek - een gemompelde afkondiging en een gepreveld "comment allez-vous?" kon er maar nét van af. Toch bleef de show niet gespeend van enig sarcasme. Zo bood een bloemlezing van krantenkoppen uit de populaire pers een hallucinant tegenwicht aan de beklemmende horrortrip van 'Inertia Creeps': op een lichtkrant die diende als backdrop verschenen non-stop fluttige nieuwtjes over Dina Tersago, Justine Henin of Tanja Dexters.

Op even intrigerende wijze troonde de groep je verder doorheen een naargeestige wereld van facts & figures ('Girl I Love You'), terwijl filosofische uitspraken over vrijheid ('Safe From Harm') en een lawine aan logo's van multinationals (een briljant 'Atlas Air'!) op levensgroot formaat voor je ogen dansten.

In een volledig verduisterd Sportpaleis bezweken je pupillen dan ook haast onder dit betoverende spektakel.

Nu, zélfs als Massive Attack z'n visuele velouté had ontbonden, was er genoeg reden om de vier sterren boven te halen. Gastzanger Horace Andy schitterde in 'Girl I Love You' of 'Angel', terwijl Martina Topley-Bird het tijdperk van de triphop scheurloos te hebben overleefd. Zij zette een magnifieke keel op in'Psyche' of 'Babel'. In die laatste song verschenen losse zinnen in beider landstalen op de lichtkrant - "French ànd Flemish," duwde 3D achteraf nog eens het botte mes in onze nationale wonde.

Classics als 'Unfinished Sympathy', 'Karmacoma' of 'Risingson' bleven ook nu weer hors catégorie, maar opvallend genoeg gooide de groep nog de hoogste ogen met onbekender werk: zo werd de bisronde schitterend geopend met 'You Were Just Leaving (Cheyenne)', een song die al acht jaar in een schuif stof lag te vergaren. Kille drumpatronen en een viscerale geluidsuitbarsting aan het eind zorgden voor ratelende ruggengraten in de zaal. Ook de Kraftwerkiaanse morsecode van 'Future Proof' of de echoënde ritmetrack van 'Splitting the Atom' stonden mijlenver boven de rudimentaire schets van 'Teardrop' die ietwat teleurstellend in de arena werd ingekeild. Maar na de bloedmooie finale van die song, kon zelfs die opmerking gelden als verwaarloosbare detailkritiek. (Gunter Van Assche)