M-idzomer, het gloednieuwe festival in de tuin van het Leuvense museum M, heeft zijn start niet gemist. De Amerikaanse band Mercury Rev schiep er donderdagavond met zijn epische songs een bizar parallel universum waarin het niettemin goed toeven was.

Jonathan Donahue, zanger en spilfiguur van Mercury Rev, ambieert met zijn muziek hetzelfde als de volkeren van voor onze tijdrekening met hun mythen en sagen: een bovenmenselijke wereld creëren waarin je heel wat universele waarheden terugvindt. De 'm' van M-idzomer stond donderdag dan ook één avond lang voor Midgaard, het mensenrijk in de noordse mythologie.

Zoveel zweverigheid, je zou denken dat nuchtere Belgen daarop afknappen, maar kijk, in Leuven ging het publiek zo fel op in het concert dat het tegen het eind zelfs meeklapte met wat een van de minst toegankelijke songs moet zijn van Mercury Rev, het noisy 'Senses on Fire'. Die welwillendheid was te danken aan de excellente song die de groep voordien al had gespeeld én aan Donahue, de gastheer die het hele publiek van zijn fles wijn zou laten drinken als dat kon. Met zijn gelukzalige glimlach en breedvoerige armbewegingen sleepte hij iedereen als een gulle goeroe mee in de euforie, die piekte met de Peter Gabrielcover 'Solsbury Hill'. Mercury Rev trok die song zijn eigen universum binnen met subtiele krassen in de glans van deze spirituele song.

'The Funny Bird' werd dan weer opgedragen aan Mark Linkous: nooit eerder was ons opgevallen hoezeer de bizarre beestjesbeeldspraak in dat nummer aansluit bij de lyriek van de ons eerder dit jaar ontvallen Sparklehorse-frontman. Ook bij 'The Dark Is Rising' kwamen de omstandigheden en de muziek mooi samen: de groep zette die filmische song net in bij het vallen van de duisternis.

Orgelpunt
Het voorspelbare maar daarom niet minder overtuigende orgelpunt van dit concert was 'Goddess on a Highway'. Donahue en co. reikten van op het podium voor de laatste keer naar de hemel, en voor de talrijk opgedaagde dertigers was dit het collectieve signaal om hun jeugdlief met wie ze intussen getrouwd zijn nog eens diep in de ogen te kijken.

Oké, Mercury Rev was bij momenten erg sereen, en ja, de creatieve chaos van vroeger is al lang gekristalliseerd in fonkelende anthems. Maar er is goed nieuws voor wie smacht naar de meer experimentele kant van deze groep: in november speelt ze op het Antwerpse Crossing Border-festival een geïmproviseerde set waarbij ze kortfilms van een nieuwe soundtrack voorziet. Als die zo meeslepend wordt als de krautjam 'October Sunshine' of de voortjakkerende, repetitieve outro die 'You're My Queen' in Leuven meekreeg, dan wacht je beter niet te lang om tickets te kopen. (Pieter Coupé)