De Amerikaanse singer-songwriter John Grant mikt erg hoog: in zijn melancholische, emotioneel expliciete pianoballads hoor je John Lennon en Rufus Wainwright. Dat hij zich op het Gentse rockfestival Boomtown toch niet vergaloppeerde, zegt iets over zijn talent.

Voor hetzelfde geld hadden we John Grant nooit meer naar waarde kunnen schatten. De man worstelde lang en is nog niet volledig in het reine met verslavingen, depressies, faliekant afgelopen relaties, zijn homoseksualiteit en zijn godvrezende jeugdjaren in Michigan. Het waren de heren van het Texaanse combo Midlake die Grant uit het troosteloze cafécircuit haalden en met hem Queen of Denmark opnamen, een prachtplaat die Grant het succes lijkt te brengen dat hij met zijn band The Czars nooit kende.

Geen franjes
Donderdagavond op Boomtown putte hij voor zijn intieme concert in de Handelsbeurs Club dan ook uit die lp, en net als op plaat ging Grant in Gent meteen naar de kern. Wellicht heeft hij te veel miserie achter de rug om zich nog om bijzaken te bekommeren wie lang in het donker heeft vertoefd, koestert het licht. Voor Grant dus geen franjes: zijn melancholische pianomelodieën en zijn openhartige teksten over de grote emoties moeten volstaan.

Dat lukte ook wonderwel in de eerste helft van zijn set, die meteen piekte met 'Marz' en vooral met 'Sigourney Weaver'. Bij 'Chicken Bones' liep het even mis: de band dacht die song te moeten doorsnijden met een wah-wahgitaar. Jammer, want plots klonk Grant als een Frank Zappa-parodie van zichzelf.

Het pijnlijk eerlijke 'It's Easier' ging gelukkig door op het elan van de eerste helft en mondde uit in het hoogtepunt 'Silver Platter Club'. Deze extreem cynische song kraakt zelfs de stoerste tooghangers in de groezelige afspanningen waar Grant tot voor de komst van Midlake voor een habbekrats stond te spelen. 'Queen of Denmark' sloot Grants Boomtownconcert af en was zo sterk als Rufus Wainwright wanneer die het sober houdt. Met veertig minuten was deze set misschien te kort, maar zo werd de dreigende eenvormigheid wel mooi vermeden.

Voor dit concert vroegen we ons af hoe Grant na zo'n bloedmooie, maar slechts uit één vaatje tappende plaat nog beter kan doen. Ofwel verdiept hij zijn geluid, ofwel verzandt hij in pathetiek, leek ons het dilemma. 'You Don't Have to', de nieuwe song waarmee Grant zijn concert opende, was in ieder geval een wissel op de toekomst en liet horen dat hij binnen afzienbare tijd het niveau kan halen van 'Perfect Day', de Lou Reed-klassieker die na Grants set over de Kouter schalde. (Pieter Coupé)

Vanavond sluit Boomtown af met Flip Kowlier, Shearwater en An Pierlé & White Velvet, www.boomtownfestival.be.