Met een stokoude, maar op papier erg sterke affiche, zorgde Suikerrock een week voor het begin van het eigenlijke festival dat muzikaal Vlaanderen haar schijnwerpers al even op Tienen richtte. Voor een uitverkochte Grote Markt werden oude kanonnen als The Doors, John Fogerty en ZZ Top uit de schuur gesleept om de 50- en 60-jarige tieners dronken te voeren met een mengsel van bier en pure nostalgie. Hoewel we met 'tieners' wat overdrijven. Zelfs wanneer de acts het gaspedaal volledig indrukten, bleven de reacties dinsdagavond aan de lauwe kant.

Er was eens een bluesrockgroep met uitstekende muzikanten en een frontman die de legende ver oversteeg. Alleen, van die band blijft vandaag nog weinig over. Manzarek-Krieger (*) stond dan nog wel voor de helft van The Doors, maar het leek alsof de muzikale expertise samen met Jim Morrison stierf. Vervanger Miljenko Matijevic had natuurlijk de ondankbare opdracht om in Morrisons lederen broek te treden, maar door een karikatuur van zijn voorganger op te werpen, trok de bruingebakken zanger heel het concert met zich mee de diepte in. En karikaturaal was het, van toetsenist Manzarek die gemaakt de poëtische/psychedelische bindteksten van Morrison reciteerde, tot de voltallige band die polonaisegewijs over het podium strompelde bij 'Light My Fire'. Jim Morrison draaide zich om in zijn graf. Jimmy Page en Robert Plant lieten de legende van Led Zeppelin voor wat ze was na de dood van drummer John Bonham en bouwden daarna solocarrières uit in stijl, zonder het voorafgaande te willen kopiëren. Bij The Doors overleed het vlaggenschip van de band en lijken ze toch de allerlaatste zucht geloofwaardigheid vakkundig uit die legende te willen wurgen. Een schande.

Fogerty op maximumsnelheid
En een schril contrast met die andere legende, John Fogerty (****). Gewapend met een energetische set eivol hits nam hij plaats achter het stuur van zijn Cadillac, de achterbank goed gevuld met een jonge, zeskoppige band, om ons zo langsheen de moerassen, saloons en hoerenhuizen van Route 66 te navigeren. Tijd om bij te tanken was er niet, Fogerty bleef onophoudelijk flirten met de maximumsnelheid. Niet alleen klonk zijn stem bijna zuiverder dan veertig jaar geleden, ook zijn gitaarspel was fris, strak en telkens op de noot juist. Zo schudde hij tijdens de korte jamsessie die volgde op 'Ramble Tamble' een solo uit zijn houthakkershemd die qua stijlgevoel, passie en toon rechtstreeks de concurrentie mocht aangaan met 'Little Wing' van Jimi Hendrix. Zelfs voor fans van het eerste uur moest het een verrassing geweest zijn hoeveel wereldhits deze rocker op zijn conto had staan. Een zo mogelijk nog grotere verrassing was dat hij ze ook daadwerkelijk allemaal speelde. Van opener 'Hey Tonight' tot het slotakkoord van 'Proud Mary' trok Fogerty zijn hele catalogus open, aangevuld met covers van 'Pretty Woman' van Roy Orbison en het toepasselijke 'Summertime Blues' van Eddie Cochran. Noem het country, noem het volbloed rock-'n-roll. Feit is dat Fogerty op 65-jarige leeftijd levendiger dan ooit leek en een concert afleverde dat hoog boven de middelmaat uitsteeg. "Thank juuu," riep hij nog alsof hij zijn paard tegelijkertijd de sporen gaf en liet zo de menigte - die met open mond stond toe te kijken - nog even nazinderen.

De kitsch van ZZ Top
Dat ZZ Top (***) zou grossieren in kitsch en Texaanse cool, stond op voorhand al in de stenen tafels gegraveerd. Dat ze zo over the top zouden gaan had echter ook de stoerste biker niet kunnen voorspellen. Van Frank Beards in auto-onderdelen gehulde drum tot de synchrone danspasjes en Nina De Man die gitarist Billy Gibbons' blueshoed kwam aanreiken: het maakte allemaal deel uit van de geoliede machine. Soms werd het wat te veel en leek het alsof je naar het voorprogramma van Siegfried & Roy op de Strip in Las Vegas stond te kijken. Wanneer het zoveelste auto-onderdeel op het scherm met visuals passeerde, bijvoorbeeld. Het pleitte in hun voordeel dat ze muzikaal wel net dat deden wat er van hen verwacht werd: hard rocken met een injectie vettige, vuile blues. Zo kwamen we een cover tegen van B.B. King en het uitmuntende 'Hey Joe' van Jimi Hendrix. Jammer dat ze hun tour de force (met o.a. 'Gimme All Your Lovin' en 'La Grange') tot het allerlaatste spaarden. Kortom, ze hadden hun hits wat meer mogen spreiden. Maar goed: De T van Tienen stond dinsdagavond ook een beetje voor Texas. (Pieter Jan Symons)