Anno 2010 hebben Tori Amos en Macy Gray onmiskenbaar veel van hun pluimen verloren, waardoor het Cactus Festival zondag leek af te stevenen op een povere apotheose. Maar wie had kunnen voorspellen dat Macy Gray voor het grootste feestje van het weekend zou tekenen?

Bij die laatste koesterden we eerlijk gezegd geen hoge verwachtingen. Haar debuut On How Life Is uit '99 wist ze immers nooit meer te overtreffen, en op de megahits 'I Try' en 'Sweet Baby' na konden we ook niet meteen andere classics voor de geest halen. Toch slaagde Macy Gray er in om het publiek moeiteloos uit haar hand te laten eten. Wat ze daarvoor uit de kast haalde? Haar heerlijk rasperige soulstem natuurlijk. Maar ook twee superieure achtergrondzangeressen in XXL-formaat en een snugger opgebouwde set. Haast argeloos graaide Gray daarnaast enkele straffe covers bij elkaar. 'Creep' van Radiohead leek op papier een riskante keuze, maar haar bezielde voordracht deed die reserves als sneeuw voor de zon verdwijnen. Op eenzelfde manier zorgde de manische attaque op 'Wake Up' van Arcade Fire trouwens voor de zinderende finale.

Die euforische feestset kon eigenlijk niet schriller afsteken tegen het intimistische soloconcert dat Tori Amos eerder op de avond gaf. Onze vrees dat ze haar meest recente worp Midwinter Graces een kerstplaat begot zou komen voorstellen bleek gelukkig ongegrond. Wél troonde de zangeres met oranjekleurige pruik je door een al even eigenaardig parcours. Eén waarin ze het festivalpubliek aan zich bond met crowd pleasers ('Crucify', 'The Power of Orange Knickers', 'Precious Things') en populaire covers ('Smells Like Teen Spirit', 'Personal Jesus/Body&Soul' en The Cure's 'Lovesong') maar je even graag wegduwde met een hermetisch 'Cloud on my Tongue' of het etherische gewauwel van 'Leather'.

Oneindig meer gecharmeerd waren we door het fragiele 'Icicle' alleen jammer van het geroezemoes of de grandioze versie van 'Girl'. Daarin wierp ze zich tegelijk op synthetische strijkers als piano. Even meenden we trouwens dat ook het publiek en niet alleen het trouwe fanlegertje vooraan betoverd werd door die song. De plotse opwinding in het Minnewaterpark bleek echter toe te schrijven aan het beslissende doelpunt van Spanje tegen Holland. Daarmee konden we ons niet van de gedachte ontdoen dat Oranje, zowel in Brugge als Johannesburg, de duimen moest leggen. (Gunther Van Assche)