Eerder op Rock Werchter  in 2009

17u25

Amy MacDonald moet nog driëntwintig worden en bracht pas onlangs haar tweede cd uit, maar intussen is de popmuziek zo vluchtig geworden dat ook zij inmiddels als een classic wordt beschouwd. De Schotse girl next door heeft de voorbije jaren vrijwel onafgebroken getourd, en dat was eraan te merken: het kostte de groep flink  wat moeite om uit de routine te breken en weer wat léven in de sufgespeelde songs te pompen.

Dat bleek -ondanks het warme onthaal dat MacDonald te beurt
viel- vooral in de eerste helft van de set een probleem. Niet de nummers zelf, maar de futloze uitvoeringen ervan zorgden ervoor dat het optreden al vroeg een nekschot kreeg toegediend. 'Ordinary Life', 'Don't Tell Me That It's Over', 'Poison Prince'... allemaal goeie popsongs die door MacDonald op de koop toe met een verbeten trekje om de mond werden gezongen.

Maar het geluid zat tegen en vaak leek het haast alsof ze onder een bokaal stond te zingen. Dat de set daarnaast geteisterd werd door technische problemen droeg evenmin bij tot de feestvreugde.

Pas in de laatste rechte lijn raakte MacDonald op niveau  met een mooie, ingetogen cover van de Springsteen-classic 'Born To Run' en, uiteindelijk, het onvermijdelijke 'This Is The Life', het nummer waarmee de zangeres twee jaar geleden op de kaart werd gezet. 

Een mooie finale, quoi, maar voordien had MacDonald te lang met de middelmaat geflirt om de eindbalans nog over te doen slaan. (Bart Steenhaut)