Main Stage, 22u30 Eerder op Rock Werchter in '05

Het optreden van Green Day stond helemaal haaks op de filosofie van de punk: de show was tot in de puntjes geregisseerd, hield een hoog entertainment aan, en was al bij al niet gevaarlijker dan een roodborstje dat op je vensterraam tikt. Erger nog: dit was het soort gestroomlijnde show waar bands als The Clash en de Sex Pistols zich destijds net tegen af zouden hebben gezet.

De vraag is op ze daarmee het gelijk aan hun kant zouden hebben gekregen. Want je kon er niet omheen: Green Day heeft de voorbije jaren -sinds American Idiot, waarmee ze de vorige keer op Werchter stonden- op grandioze wijze herpakt. Herdàcht ook. Als een flink uit de kluiten gewasssen circusact waar verkleedpartijen, exploderend vuurwerk en meegescandeerde hitjes, én fans die de microfoon kregen om stukjes mee te zingen. Het was Punk op z'n Las Vegas, maar ook: superieur entertainment.

Het overwegend piepjonge publiek genoot ervan als  van de eerste vrije dag na lange, slopende examens. Een meisje met een De Morgen Bordje werd door zanger Billie  Joe Armstrong het podium opgetrokken, en werd nadien aangemoedigd om te stagediven. Even later beleefde een ander kereltje de tijd van zijn leven toen hij met zijn helden het extatische publiek mocht aanschouwen. En toen de Belgische vlag werd bovengehaald was de weide tot helemaal achteraan mee. Het waren de bekende trucen, maar ze werkten.

Intussen beende Armstrong -een soort televisiepredikant met een punkkapsel en een veel te smalle broek- heen en weer over het podium als was hij zijn plectrum verloren. De zanger was vrijdag precies zestien jaar getrouwd. Ze hadden, zo beklemtoonde jij subtiel,  seks gehad sinds de eerste dag, en dat had tot nog toe twee kinderen opgeleverd, plus een derde onderweg. Vrouwlief stond in de coulissen te glunderen, meer nog toen Armstrong '2000 Light Years Away' aan haar opdroeg. Even later werden een aantal platgecoverde nummers van Black Sabbath ('Iron Man') Ac/Dc ('Highway To Hell) en Metallica ('Master Of Puppets') bovengehaald om zo het herkenningseffect nog verder te maximaliseren. En wie dan nog niet overtuigd was, mocht het op het podium komen uitleggen. Of kreeg zowaar een gitaar cadeau.

Je zag het zo: de drie late dertigers van Green Day hadden zich voorgenomen om voor altijd een puber te blijven, en dat was hen op onnavolgbare wijze gelukt.  Het neveneffect daarvan was dat ze nooit een écht volwassen publiek zullen hebben, maar dat deert niet. Green Day was een mooie afsluiter voor de tienerdag van Werchter 2010.  Of tenminste: het eerste anderhalf uur. Gek genoeg kwamen er daarna nog eens zestig minuten die weinig meer deden dan de rek uit het optreden haalden, waardoor het concert niet alleen aan spankracht verloor, maar ook alsmaar minder kon boeien. Een punkconcert hoort kort en krachtig te zijn. Twee en een half uur Green Day was bijgevolg zowel letterlijk als figuurlijk wat teveel van het goede. (BS)