Volgens Patrick Riguelle is Chris Isaak een eersteklas eikel, maar gelukkig toonde de Californische crooner zich woensdagavond net zo goed een rasartiest. In een volle AB openbaarde Isaak zich als de Meester van de Gevoelige Snaar, was hij niet te evenaren als komiek-met-draaiboek en liet hij Roy Orbison, James Brown en Elvis Presley herleven in knappe hommages.

Net zoals zijn rimpelloze knapengezicht onaangetast lijkt door de tand des tijds, zijn ook de fiftiescharme en herkenbare sound van Chris Isaak, intussen bijna 54 jaar oud, volledig intact gebleven.

Daardoor levert de ster al jaren platen af die min of meer inwisselbaar zijn, maar live blijft hij wel verrassend sterk uit de hoek komen. Dat bleek nog maar eens in de AB, waar hij drie jaar geleden ook al zo'n onvergetelijke show speelde.

Akkoord, met genoeg slechte wil kon je volop struikelen over Isaaks aalgladde aanpak - de volbloed Amerikaanse show was tot in de puntjes uitgetekend, net als de hilarische bindteksten - maar dan zou je wel pijnlijk voorbijgaan aan twee uur topentertainment, waarin zowel de crooner als zijn voortreffelijke begeleidingsband je van hoogtepunt naar hoogtepunt loodsten. De chanteur de charme verbaasde bovendien door zijn grootste hit 'Wicked Game' - een song die ons nog altijd even "wild at heart" maakt - al heel vroeg in de set te stoppen.

In plaats van zijn laatste plaat te pluggen, bracht Isaak ook een erg moedige maar snuggere dwarsdoorsnede van zijn verzameld werk, waarin hits ('Blue Hotel', 'Baby Did A Bad, Bad Thing', 'Dancin') zich broederlijk aanschurkten tegen minder bekende gospel ('Worked It Out Wrong'), country (het hartverwarmend mooie 'Big Wide Wonderful World'), latinklanken ('Blue Spanish Sky') of scheurende rock ('One Day').

Meer dan eens klonk Isaak daarbij als de oneigenlijke zoon van Roy Orbison of Elvis Presley, iets wat hij zelf ook graag uitvoerig bewees: in een schitterende tongue-in-cheekversie van 'Love Me Tender' klom hij bijvoorbeeld zelfverzekerd de balkons in, liep hij door het publiek, dolde hij met zijn rechterhand Hershel Yatovitz, terwijl zijn Presley-imitatie geen moment dreigde te verzanden in een duffe parodie.

'(Oh) Pretty Woman' van Roy Orbison werd dan weer bewaard tot de bisronde, maar net zo opgewonden klonken eerdere kreetjes in de zaal toen een superieur 'I'll Go Crazy' van James Brown werd ingezet, of de backingband bluegrassgewijs rond één microfoon ging staan tijdens 'Blues Stay Away From Me' van de Delmore Brothers.

Weinig oprecht
Waarom dan geen vijf sterren? Welaan dan: hoewel een geslepen Isaak vaak de indruk wekte dat niets gepland was, merkte je te vaak dat de show op routines dreef. Méér nog: op een paar luttele omissies na verschilde de setlist in de AB in niets met de tracklist van Live at the Fillmore - een liveplaat die maar liefst twee jaar (!) geleden opgenomen werd, en die sinds begin deze week te koop is. Daardoor klonk het weinig oprecht toen hij stelde dat ze er wat op los gingen improviseren, om dan slechts één extra nummer - het fabuleuze 'Washington Square' - aan de setlist toe te voegen.

Maar hey, wie wegkomt met een akelig lelijk rood kostuum met pailletten, én ons bovendien hardop aan het lachen krijgt ("Als een onbekende je aanraakt in de zaal, probeer er van te genieten. Dit is jullie Woodstock"), kunnen we moeilijk een kwaad hart toedragen.  Zou je hem niet ooit nog een nieuwe kans geven, Patrick? (Gunter Van Assche)