De groep Marina & The Diamonds wordt dit jaar getipt als een naam om in de gaten te houden in de jaarlijkse Sound Of... -lijst van de BBC. Die lijst is een goede indicator geworden voor acts die het jaar daarna zullen doorbreken bij het grote publiek. Zo maakten in het verleden Lady Gaga, Florence + The Machine, Keane en Mika via deze lijst hun entree in de hitparade. De groep rond zangeres Marina Diamandis trad dinsdagavond voor het eerst op in ons land.

De Rotonde van de Brusselse Botanique is de zaal bij uitstek als er een act gehypet moet worden: er kan nauwelijks volk binnen en de vraag naar tickets overstijgt bijgevolg vele malen het aanbod. Bands als Arctic Monkeys, Franz Ferdinand, Kaiser Chiefs en zelfs James Blunt hebben er hun Belgische debuut gemaakt, en ook Marina & The Diamonds zette er nu een eerste stap. In weerwil van wat de naam doet vermoeden gaat het overigens om een soloproject. The Diamonds, zo benadrukt de zangeres, zijn de fans in de zaal.

Niettemin werd de van oorsprong Griekse zangeres op het podium omringd door een groep. Vier degelijke, maar verder weinig opvallende muzikanten wurmden zich op een werktuiglijke manier door de set, die vrijwel volledig was opgebouwd rond nummers uit Family Jewels. Een sterk debuut, maar live merkte je al snel dat de zangeres het niveau van die plaat niet zou evenaren.

Diamandis had weliswaar een stem als een klok, maar wel eentje waarvan de wijzers op geheel eigenzinnige wijze ommetjes draaiden. Soms klom ze als een operazangeres naar de hoogste noten, maar net zo vaak stortte ze faliekant te pletter. Zo mooi als de zangeres zelf was, zo lelijk klonk ze. 
Niet-ingeloste verwachtingen
Vocaal hield Marina het midden tussen Siouxsie en Kate Nash, maar gelukkig profileerde ze zich wel als een charismatische entertainer. Bijgevolg hoefde je gedurende het uur waarin ze op het podium stond toch niet verveeld toe te kijken. Dat ze met 'Hollywood', 'I Am Not A Robot' en het luid meegescandeerde 'Shampaign' enkele ijzersterke songs op de setlist had staan was daar niet vreemd aan, al klonken ook die wat dunner dan je dankzij de cd gewend was geraakt.
 
Het geluid waarvoor gekozen werd - met de overdosis keyboards en piano's - refereerde nadrukkelijk aan de hitparadepop van de jaren tachtig, maar voor de bisronde zocht Marina haar inspiratie elders. Met 'Starstrukk' - een drastisch vertimmerde cover van het Amerikaanse electrocollectief 3OH!3 - gaf ze aan ook voeling te houden met meer actuele popmuziek. Daarmee trok ze de opgelopen schade van het uur voordien nog enigszins recht. Maar zeggen dat Marina de hooggespannen verwachtingen inloste, zou desondanks gelogen zijn. Op het podium weet ze voorlopig nog maar half te overtuigen. (Bart Steenhaut)