Hoewel ze er alles aan doet om haar imago van brave seut te kelderen, zal Kate Nash altijd het kleine zusje van Lilly Allen blijven. Tekstueel houdt ze het allemaal wat subtieler en ook haar rockstergedrag is minder uitgesproken. Dinsdag in de Botanique werd evenwel duidelijk dat Nash momenteel een wel érg gemene muzikale puberteit doormaakt.

Wie haar aan het werk zag in 2008 op Rock Werchter zag een jong veulen dat flink zijn best deed om zich volledig te geven, maar daar ontaardde al dat jeugdige enthousiasme in een chaotische set met meer valse noten dan goeie. Op haar jongste worp My Best Friend Is You komt Nash veel rauwer uit de hoek, zonder dat ze daarom minder schattig klinkt of aan humor heeft ingeleverd. 
Dinsdagavond in de Botanique - helemaal uitverkocht overigens - kwam de set evenwel buitengewoon traag op gang, en zorgde enkel haar schreeuwerige outfit - zo gestolen uit het ABBA-museum - ervoor dat het publiek niet helemaal indommelde. De op cd nochtans erg catchy songs vervielen in gezapigheid en de statige présence van Nash achter de piano duwde alles nog wat verder de dieperik in. Pas halverwege de set, na een platte versie van haar superhit 'Foundations', schakelde ze over op gitaar en barstte de hel letterlijk los.
 
Suede-gitarist Bernard Butler producete My Best Friend Is You en dat was duidelijk hoorbaar, nog het meest op 'I Just Love You More', een Britpopnummer waar Oasis een puntje aan kon zuigen. Ze kende overduidelijk haar klassiekers: 'Model Behaviour' deed aan Siouxsie Sioux denken terwijl 'Mansion', een antimisbruiksong met een gesproken intro als ode aan punkpoëten als John Cooper Clarke, losbarstte in een donkere nachtmerrie waar kinderen ter plekke een trauma aan over zouden houden.
 
Vanaf dan viel er best te genieten van een per definitie verlegen singer-songwriter die het zelfs in zich had om een frisse popsong als 'Pumpkin Soup' te herwerken tot - jawel - pure punk.
 
Met 'I Hate Seagulls' werd even een welgekomen rustpunt ingelast om dan vervolgens weer uit te barsten in de wondermooie chaos van 'Take Me To a Higher Plane'. De jongere fans die hoopten op een set vol lieflijke luisterliedjes stonden er maar gechoqueerd bij.
 
De passage in Brussel werd geen onverdeeld succes, en liet vooral een artieste zien die zich nog volop ontwikkelt. Dat voor Kate Nash een mooie toekomst is weggelegd, leek evident, maar voorlopig was de set wat te wisselvallig om nu al veel superlatieven boven te halen. (Pieter-Jan Symons)