Teren op een glorieus verleden is niet per se fout. Dat bewezen de Pixies maandagavond in een afgeladen Lotto Arena met een snedig concert dat song na song beter werd.

Redenen genoeg om nostalgisch uit te kijken naar een optreden van de Pixies: in vijf jaar tijd (tussen 1987 en 1991) namen ze evenveel platen op, waarvan er drie terecht een klassieke status genieten. Op die lp's staan er niet alleen talloze prachtsongs, ze leverden ook de blauwdruk voor de door gitaren overheerste jaren negentig.

Maar intussen is het wel al twintig jaar geleden dat ze nog een plaat hebben opgenomen, houden ze hun reünie (die nu al zes jaar duurt) puur voor het geld en zien ze er ook meer en meer uit als rockers op hun retour. Nostalgie heeft haar grenzen, zeker voor een groep die ooit zo nonconformistisch de rockwereld kwam binnengevallen.

Met die gemengde gedachten in het achterhoofd was het makkelijk om bij de eerste nummers van het concert in de Lotto Arena te zitten vitten: Kim Deal was niet altijd even toonvast, Frank Blacks getier klonk maar slapjes, de samenzang in 'Monkey Gone to Heaven' liet te wensen over en het tempo lag wat te laag in 'Bone Machine' en 'Gouge Away'.

Twintig minuten ver in de set en de conclusie leek te worden: de Pixies hebben nog wel de songs maar de Sturm und Drang zijn ze onderweg verloren.

Tot Kim Deal na 'Velouria' opmerkte: "Thanks, we're practicing." Na die laconieke bindtekst was de ban gebroken en bleken 'Dig for Fire' en 'Allison' de vonken die nodig waren om het concert te doen losbranden.

Wat voordien niet wilde lukken, klonk nu plots wel goed: de oerschreeuw van Frank Black schurkte heerlijk tegen de hese zang van Kim Deal in het langoureuze 'Caribou', terwijl het tempo fors de hoogte in ging met 'River Euphrates' en 'Cactus'. Het was trouwens opvallend dat die drie oudere nummers vlot aansluiting vonden bij 'Planet of Sound', 'Alec Eiffel' en 'U-Mass', die werden geplukt uit Trompe Le Monde, de laatste en als minst geslaagd te boek staande Pixiesplaat.

De Jesus & Mary Chaincover 'Head on' en de furieuze punk van 'Tame' zetten een razende eindspurt in, waarbij opviel hoe bepalend Joey Santiago is voor het geluid van de Pixies: zonder zijn stoorzendergitaar ('Nimrod's Son' en 'Gigantic') zou de band heel wat banaler klinken.

Hoewel de reguliere set al 27 nummers telde, werd Antwerpen in de bis nog eens verwend met drie songs. Het door de hele Lotto Arena meegehuilde 'Where Is My Mind?' ging over in een noisy versie van 'Vamos', waarna slotnummer 'Here Comes Your Man' kwam bewijzen dat nostalgie ook geloofwaardig kan klinken. (Pieter Coupé)