Hoe groot is big in Belgium?

Morgenavond worden de MIA's voor de vijfde keer live uitgezonden op Eén. De Music Industry Awards waren van meet af aan bedoeld als opsteker voor de Vlaamse muziekscene. Maar is de werkelijkheid voor artiesten even donzig als het exuberante gala doet uitschijnen? Of blijven ze vooral big in Belgium: niet zo heel en vooral plaatselijk succesvol.

Vraag om het even wie uit de muziekindustrie hoe het vandaag is gesteld met de eigen scene, en je krijgt ongetwijfeld een Reviaans antwoord. Het gaat slecht, maar verder gaat het goed. De platenverkoop blijft dalen en wereldwijd succes blijft voor velen een onbereikbare droom. De veerkracht en ambities van Vlaamse muzikanten zijn evenwel niet te onderschatten.

Zo haalde de debuterende Selah Sue vorig jaar het nieuws door met het prestigieuze Franse label Because in zee te gaan. De Morgen kreeg gisteren dan weer te horen dat de volgende vier platen bij het veel grotere Amerikaanse label Columbia zouden verschijnen. Een platenhuis dat erom bekendstaat slechts een tiental artiesten per jaar te tekenen. In eerste instantie wordt haar debuut in juli in Amerika heruitgebracht met twee nieuwe songs. De bedoeling is dat er in de VS zwaar gewerkt op Selah Sue en Engeland daarop volgt. Megalomaan? Misschien. Maar bedenk dat het succes van Selah Sue in grote delen van Frankrijk vergelijkbaar is met dat hier.

Verover de wereld
Vlaamse artiesten breiden vandaag trouwens steeds enthousiaster hun actieradius uit. Milow komt op de MIA's opnieuw uit tegen dEUS, en beide zijn sinds hun vorige clash even ambitieus gebleven. Grote delen van Europa proberen ze door de knieën te krijgen, net als Hooverphonic, dat eind dit jaar nog twee keer langswipt in het brandende Griekenland. Het economische verhaal achter die successtory's is evenwel genuanceerder. dEUS blijft in de rest van Europa steken in de subklasse, en zelfs Milow speelt in Duitsland voor een paar duizend en in Frankrijk voor een paar honderd fans. Break-even is al een aardig resultaat op het eind van hun tournees.

Een andere mogelijkheid is natuurlijk meesurfen in het voorprogramma van grotere acts. Creature with the Atom Brain gaat straks dan weer op Europese tour in het zog van Mark Lanegan. En Black Box Revelation werkte zich zopas op tot het voorprogramma van Beady Eye, de groep van Liam Gallagher. Ook hier is de economische realiteit harder. Support acts moeten zich vaak inkopen in zo'n tournee. Een optreden wordt dan eerder een investering dan een renderende activiteit.

Ook debutanten als School is Cool of Steak Number Eight zoeken trouwens steeds vaker hun heil in het buitenland, met showcases in Engeland. En zelfs zonder contract lijkt het buitenland geen brug te ver. Oscar & The Wolf en SX maakten dit jaar grote sier in de buurlanden, zonder zelfs maar een debuutplaat te kunnen voorleggen. "In Nederland kijken ze met argusogen naar Belgische muziek, omdat ze geloven in ons potentieel", legde Ruben Block van Triggerfinger dat fenomeen uit. Ook zijn groep maakte dit jaar trouwens veel indruk in de aanpalende landen. Maar buitenlandse vetpotten liggen er ook voor deze categorie bands nog niet in het verschiet.

Daartegenover heb je evenwel ook artiesten als Arsenal en Daan, die het niet zo vreselijk lijken te vinden onder de kerktoren. Beide toonden zich het afgelopen jaar niet echt happig om het buitenland op de knieën te krijgen. "Als je achttien bent, en in elke stad grieten wilt versieren of drugs pakken, is touren leuk", meent Hendrik Willemyns.

"Maar eerlijk? Voor dat ene plezante uurtje op het podium moet je het niet doen."

• Lees meer in De Morgen.