'De 5 van '91': Alex Agnew over 'The Black Album'

Een week lang blikt Studio Brussel terug op vijf legendarische platen die 20 jaar geleden werden uitgebracht. Vandaag staat de vijfde, titelloze studioplaat van Metallica in de kijker, in de volksmond The Black Album genoemd. Fan van het eerste uur Alex Agnew: 'Metallica is de allergrootste groep ter wereld.'

Kapperszaken dreigden dat jaar massaal over de kop te gaan, headbangen zonder schouderlang haar was immers geen zicht, 1991 was wel een uitstekend jaar voor zware gitaren. Maar al wie metal en harde rock in het hart sloot, hoorde plots niet langer bij het kluitje zonderlingen, van wie de goegemeente vermoedde dat ze satanisten waren.

Metallica speelde een grote rol in die ommekeer. James Hetfield en co stonden al jaren in voor een handvol knappe tot superieure speed-en trash metalplaten. Bij elke plaat zagen ze hun spionkop gestaag uitbreiden. Maar na The Black Album kon niemand nog onder Metallica uit. Twee jaar later draaiden ze mee aan de top van de muziekwereld, en die positie gaven ze nooit meer uit handen.

Het ambitieuze 'arenageluid' van die songs zat daar voor veel tussen. Producer Bob Rock (zie ook Bon Jovi en Mötley Crüe, en slik even) zette de groep aan om hun razendsnelle riff-o-rama's niet langer te laten primeren op de song. En er werden wel meer oude fixaties overboord gegooid: Kirk Hammett sprong plots zuiniger om met zijn gitaarsolo's, voor het eerst deed de groep het zonder traditionele instrumental, James Hetfield boog zich met grote ernst over zijn teksten. Die aanpak loonde: zowat elke song op The Black Album werd een classic.

Daarmee bereikte Metallica een publiek dat er nooit eerder aan dacht om een metalplaat in huis te halen. De radiosingle 'Nothing Else Matters' - een ballad godbetert! - plaveide de weg naar het grote succes. Maar ook de rest van de plaat bleek edel metaal: 'The Unforgiven' of 'Enter Sandman' staan twee decennia later nog steeds gebeiteld in het collectieve geheugen. Daarom doet Metallica nog steeds fantastisch in 'De Zwaarste Lijst' op Studio Brussel. Tot groot plezier van presentator Alex Agnew, de en aanvoerder van de band Diablo Blvd.

Wat maakt The Black Album zo'n legendarische plaat?
Alex Agnew: "Elke song is tijdloos. Als je die plaat vandaag op een fuif hoort, dan staat de tent altijd op zijn kop. Bob Rock zorgde niet alleen voor een bigger than life-sound en drums als kanonschoten, maar spoorde de groep aan tot kortere, krachtige songs en eenvoudiger riffs. Zo werd Metallica genre-overschrijdend."

Je waagt je op Studio Brussel aan 'The Unforgiven'. Niet om je te ontmoedigen, maar...
"... Het is een pokkemoeilijk nummer. Daar was ik ook al achtergekomen. Gelukkig heb ik een band die fantastisch speelt. Maar ik zing in een veel lager register dan Hetfield en we spelen een akoestische versie. Als ik niet genoeg trek en sleur aan mijn stem, ga ik dus plat op mijn gezicht."

Metallicafans zijn weinig vergevingsgezind, als hun op hun helden aankomt.
"Ach, sowieso kun je niet veel goeds doen voor de gemiddelde Metallicafan: zélfs Metallica niet. (imiteert zeurderige fan:) "Oh, ze zijn toch niet meer hetzelfde sinds de dood van Cliff Burton". Voor die mensen, de helden van Facebook, is het nooit goed. Daarom vond ik het ook zo grappig dat de groep straks een plaat met Lou Reed uitbrengt. Dàt moet heel veel van die fans pissig maken (lacht)."

Jij was toch ook zo'n diehard-fan?
"Ik vind Metallica de grootste groep ter wereld, omdat ze altijd zoveel lef aan de dag leggen. St.Anger of Load waren geen goede platen, maar die gasten hadden tenminste de kloten aan hun lijf om het risico niet te schuwen. Dat alléén al maakt van Hetfield en Lars Ullrich de Lennon en McCartney van de metal. En weet je: zélfs met die mindere platen op zak, stelden ze me live nooit teleur. Het is geen cadeau om na Metallica nog het podium op te moeten. Zelfs legendarische bands als Slayer of Megadeth worden in het bijzijn van Metallica spontaan gedegradeerd tot voorprogramma."