Leffingeleuren: Vrouwen aan het vuur

De 35ste editie van Leffingeleuren kon afgelopen weekend rekenen op een zinderende line-up, waarin jonge beloftes hun pauwenveren toonden en grotere kleppers hun status bevestigden. De muzikale seizoensafsluiter bij Middelkerke toonde zich bovendien - meer dan andere festivals - een kweekvijver van vrouwelijk talent.

Ach, voor u ons ervan zou verdenken ranzige mannetjes te zijn, die geilogend alle podia afschuimden op zoek naar vrouwelijk schoon: net zo goed keken we met open mond naar Admiral Freebee, die als gast van G.Love zorgde voor een heerlijk festivalmoment met het gestripte 'Rags 'n Run'. En ook de exclusieve herenclubjes van Goose of Battles lieten een superieure indruk na. Die laatste groep deed het in Leffinge met één man minder - geheim wapen Tyondai Braxton stapte een jaar geleden uit de groep - maar raakte toch maar mooi weg met een set die zowel avontuurlijk als bijzonder dansbaar klonk. Akkoord: de visuals waar de gastzangers op verschenen, oogden kleurloos. Maar sowieso werd je blik eerder ingepalmd door het furieuze precisievuur van drummer John Stanier.

Verder was het evenwel al girl power dat de klok sloeg. En dat in alle rangen. Zo wist het vrouwelijke strijkerskwartet bij School is Cool je probleemloos te imponeren, onthield je de beige passage van Yuko alleen maar door de gepassioneerde overgave van Zita Swoondrumster Karen Willems, bleek in Screaming Females dat nomen est omen, en kon ook de onverwachtse entree van 't Schoon Vertier - verrukkelijke Moulin Rougedanseresjes - bij Balthazar rekenen op verhitte kreetjes. Opmerkelijk hoeveel vrouwen telkens het vuur aan de lont staken.

Om nog maar te zwijgen over de Arabische schone die het concert van Arno opkrikte, of de ontembare feeks die tegenwicht bood aan het testosteron van Crystal Fighters; geile dubstep en funky beats vonden op het aangeven van haar ritmische lijf een weg naar de set.

Nog meer respons kregen de acts met vrouwelijke kapitein. Van Selah Sue tot Rainbow Arabia: frontvrouwen stalen de show in de polders. Ook Intergalactic Lovers kon als eerste act op de middag al rekenen op een volledig afgeladen tent - nooit eerder gezien in Leffinge! Hetzelfde kon je dan weer niet van de groep beweren: zij gaven afgelopen zomer present op zowat elk festival. Niet dat je ons hoort klagen: de stem van Lara Chedraoui duffelde je opnieuw in een warm donsdeken, terwijl songs als 'Shewolf', 'Delay' of 'Drive' zich even elegant als lichtjes mysterieus en donker afwikkelden.

Extra kredietpunten trouwens voor La Chedraoui, die een hele set lang helse pijn stond te verbijten: met tweedegraadsbrandwonden op haar been - in slaap gevallen bij de stoof - vroeg je je af hoe de zangeres zo'n intense voordracht kon blijven aanhouden. Zelfs tussen de songs door merkte je niet knap veel van haar misère, hoewel 'Like a Fool' laconiek werd opgedragen aan "alle sukkeltjes zoals ik". Ach, hoe graag verhouden een grap en een snik zich niet tot elkaar als neef en nicht? Dat wist Oscar Wilde al.

Ook EMA leek het Menselijke Lijden liefst als voedingsbodem te nemen voor haar kunst. Al vertaalde zich dat bij haar uitsluitend naar een plaat vol frustratie en levenspijn. Live bleek ze je vrolijke gemoed immers minder snel op losse schroeven te zetten. Erika M. Anderson neigde in Zaal De Zwerver zelfs soms gevaarlijk naar een op Californische leest geschoeide popster: half rock-'n-roll queen, half burgertrutje. Al even beredeneerd kwam haar set over. Die kon rekenen op tegendraadse violen en schuurpapieren gitaren. Maar hoe erg die ook schuurden, échte wrijving bleef uit.

Austra deed het qua vrouwelijke présence dan weer beter dan de rest: bij hen zag je drie vrouwen aan de zang, terwijl één drumster het feminiene plaatje afmaakte. Hun act verdeelde de meningen echter sterk: de één noemde de groep in eenzelfde adem met Kate Bush, de ander hield het op "aanstellerig en saai". Zelf konden we geen oordeel vellen: l'embaras du choix leidde ons naar het concert van Blood Red Shoes op het hoofdpodium. Ook daar ging een vrouwelijke frontvrouw met alle pluimen lopen. Helaas klonk de rauwe grunge van het duo nogal belegen, en toonden collega-tweetallen als The White Stripes of Black Box Revelation dat een uitgedunde groep niet noodzakelijk garant hoeft te staan voor doordeweekse rock.