Rape me: 10 vakkundig verkrachte Nirvana-klassiekers

Noem het gerust de keerzijde van de roem. Wie een paar klassieke platen op zijn conto heeft, kan er donder op zeggen dat die uitgebreid gecoverd en bewerkt zullen worden. Dat gebeurt ook in het geval van Nirvana helaas niet altijd door even getalenteerd volk, zo mocht vooral de ultieme Nirvana-hymne 'Smells Like Teen Spirit' ondervinden. Bij deze: de tien opvallendste coverversies van Nirvana-songs, meestal tenenkrullend, een enkele keer wondermooi.

• ‘Weird Al’ Yankovich – ‘Smells Like Nirvana’

  Wellicht de beroemdste Nirvana rip-off, door de Amerikaanse komiek ‘Weird Al’ Yankovich die de grungehype al in 1992 vakkundig in de zeik zet. Niet alleen het nummer zelf moet er aan geloven, ook de iconische videoclip gaat met de billen bloot. Mottige cheerleaders met overtollig okselhaar, nasale zangpartijen, burpende boeren en filmende dwergen: ‘Weird Al’ trekt in zijn persiflage alle registers open.

• Dokaka – ‘Smells Like Teen Spirit’

  Dokaka is een beatbox-artiest uit Japan die alleen met zijn stem de verschillende instrumenten van een song nabootst, en die dan allemaal op een hoopje gooit. Wat hij hier met ‘Smells Like Teen Spirit’ uitvreet is op zijn zachtst gezegd een beetje bizar. Laat het voor de Nirvana-fans een troost zijn dat ook onder meer Led Zeppelin, Slayer, Iron Maiden en Miles Davis al door zijn Japanse mangel werden gehaald.

• Svetlana Loboda – ‘Smells Like Teen Spirit’

  Tori Amos scoorde in 1992 al een hit met haar ‘ontbijtgranenversie’ (dixit Cobain) van ‘Smells Like Teen Spirit’. “Moet ik ook kunnen”, dacht de Oekraïense schone Svetlana Lobada. Het resultaat van haar coverpoging zou niet misstaan in ‘Borat’: op Loboda’s Engels staat meer haar dan op de bast van een Nieuw-Zeelandse rugbyspeler, het bijbehorende bombastische arrangement helpt voormalige Oostblok-landen al decennialang om Songfestivals te verliezen.

• The Polyphonic Spree – ‘Lithium’
  Uit het Texaanse Dallas komen ze, The Polyphonic Spree. Deze psychedelische bende beroept zich al meer dan een decennium op een wijdse, rijkelijk georkestreerde sound met meerstemmige partijen die aan The Beach Boys, The 5th Dimension en The Byrds zouden moeten doen denken. Wij worden hier vooral een beetje agressief van.

• Miyavi – ‘Blew’

  Miyavi is - net zoals Dokaka - een cultfiguur in het land van de Rijzende Zon, maar in tegenstelling tot zijn beatboxende landgenoot speelt deze hier gitaar. En nog geen klein beetje. Wie deze versie van ‘Blew’ wil uitzitten, zal er opnieuw een zeer markante uitspraak van het Engels moeten bijnemen. Misschien had Nirvana gewoon beter zelf enkele songs in het Japans opgenomen. Of misschien ook weer niet.

• The Ukulele Orchestra – ‘Smells Like Teen Spirit’
  Er is qua tenenkrullende ‘Smells Like Teen Spirit’-versies keuze te over, maar deze van The Ukelele Orchestra of Great Britain willen we u toch niet onthouden, ook al omdat de ukelelejongens en –meisjes van de groep zichzelf niet al te serieus nemen.

• Jim ‘The King’ Brown – ‘Come As You Are’
  Voormalig postbode Jim Brown stortte zich op een zangcarrière nadat hij in zijn thuisbasis Noord-Ierland ontdekt werd als Elvis-imitator. Inmiddels behoort niet alleen Presley zelf tot Browns repertoire: op zijn plaat ‘Gravelands’ uit 1998 covert hij een hele resem dode zangers. Waaronder dus ook Kurt Cobain.

• Yaron Herman Trio – ‘Heart-Shaped Box

  Dat een cover niet lelijk of lichtjes ridiculiserend hoeft te zijn, toont deze jazzy versie die het Yaron Herman Trio van ‘Heart Shaped Box’ speelde, een song uit de plaat ‘In Utero’. Qua markante, sterk van het origineel afwijkende versie mag ze zeker niet in het lijstje ontbreken. De groep rond de Israëlische pianist Yaron Herman (amper 30 jaar is-ie!) stak ook al nummers van andere alternatieve artiesten als Björk en Radiohead in een jazzjasje.

• Brett Domino - 'Smells Like Teen Spirit'
  Brett Domino, een beetje een grijs uitziend type uit het Engelse Leeds, is een ware YouTube-hype dankzij zijn covers met een Stylophone. Die synthesizer, ontworpen in de late jaren '60, werd onder meer al gebruikt door Kraftwerk en David Bowie (luister maar eens naar diens 'Space Oddity'), en wordt hier ingeschakeld om Nirvana-fans de stuipen op het lijf te jagen.

• Richard Cheese - 'Rape Me'

  In Europa is hij nog niet helemaal doorgebroken, maar in de VS scheert deze Richard Cheese (echte naam: Mark Jonathan Davis) hoge toppen. Richard Cheese specialiseert zich in aalgladde cocktailversies van 'alternatieve' songs uit de hiphop- en gitaarrockscene. Wie de man nog niet kent, zal lol beleven aan deze ultrasofte versie van 'Rape Me' - al komt er na zes cd's wel wat sleet op de formule van de brave mens.