Cd van de week: Glasvegas - Glasvegas ****

We kunnen voor de vuist weg genoeg redenen bedenken om Glasvegas te wantrouwen: zo bedankt het Schotse viertal journalisten en marketeers in hun cd-boekje, en te oordelen naar de groepsfoto's nemen deze jongens (en het drummende meisje) zichzelf ook nodeloos serieus als hardgekookte shoegazers.

Gelukkig kun je dat potsierlijke imago probleemloos naast je neerleggen dankzij hun voortreffelijk debuut, dat een elektrisch geladen hommage brengt aan Elvis Presley, de noise van The Jesus and Mary Chain in eer herstelt, en ondertussen ook het Schots dialect huldigt, net als Phil Spectors Wall of Sound.

Dat het Schotse kwartet met die combinatie van stijlen en genres brokken zou maken vertelde Alan McGee, die vijftien jaar eerder Oasis ontdekte, dan ook al lang. Die voorspelling kwam evenwel slechts gedeeltelijk uit. Engeland ging vorig jaar vrij snel voor de bijl, maar in België passeerde de release van Glasvegas helemaal onopgemerkt.

Ten onrechte, zo blijkt: al tijdens de eerste minuut van 'Flowers and Football Tops' kwamen de haartjes op onze arm in één beweging overeind. Gestut door een staccato drumoffensief en aan- en afspoelende gitaren, zingt James Allan met een snik in zijn stem over een controversiële moordzaak die Schotland een jaar lang in de ban hield. Wanneer hij het onschuldige "You are my sunshine, my only sunshine, you make me happy when skies are grey" croont in een zee van reverb en echo, wordt de spanning zelfs haast ondraaglijk.

Geen grammetje vrolijker word je bovendien wanneer een kristalheldere gitaar 'Geraldine' vervolgens inzet: sociale drama's ontvouwen zich in pure Ken Loachstijl voor je ogen, waarbij Glasvegas zich opwerpt als een hedendaagse patroonheilige van de verschoppelingen en charity cases.

Op een bed van huilende gitaren rekent Allan in 'Daddy's Gone' dan weer af met de tristesse van zijn eigen jeugd, waarbij hij in eenzelfde trek sympathiseert met iedereen die ooit opgroeide met een vader die uitsluitend schitterde in afwezigheid.

Met zo'n zwaarwichtige thema's klinkt de groep dan wel even bedrukt als The Jesus and Mary Chain ten tijde van Psychocandy, maar een belangrijk verschil is dat Glasvegas het overdreven nihilisme van die mede-Schotten halsstarrig schuwt.

Zo steekt Allan in 'It's My Own Cheating Heart that Makes Me Cry' zelfs de draak met zijn eigen zorgvuldig opgebouwde sérieux, wanneer hij kinderrijmpjes binnensmokkelt. Dat spelen met beelden, versjes en voorvallen uit zijn jeugd lijkt trouwens een rode draad doorheen de plaat te vormen: in 'Ice Cream Van' grijpt hij terug naar "de gloriedagen van weleer, toen nog sprake was van een gemeenschapsgevoel", 'Go Square Go!' schetst dan weer een beeld van de brutaliteit op speelplaatsen en in 'Stabbed' neemt de groep de messencultuur van jeugdig Engeland op de korrel. Die laatste song had helaas niet gehoeven: met een flauw parlando over angst, geplakt over Beethovens 'Mondscheinsonate', weet de groep je écht niet te raken.

Maar verder valt niets af te dingen op dit ijzersterke debuut. Glasvegas is dan wel niet de eerste groep die stoeit met doo-wop, de melodieuze grandeur van Phil Spector en de Brill Building, of zich laat voorstaan op onbeschaamd sentimentele teksten, maar de rauwe authenticiteit van de groep laat je nooit onbewogen. Met songs die even bruin zijn als het doorrookte houtwerk van de pub, kon dat ook niet anders natuurlijk. (Sony/BMG) (Gunter Van Assche)

DOWNLOAD EERST: 'Daddy's Gone', 'Geraldine'