I love Techno - Een nacht in de onderwereld

Zaterdag gingen 35.000 danceliefhebbers op I Love Techno de nacht in met acts als Underworld, Justice, Boys Noize, Digitalism, The Bloody Beetroots en Hot Chip. Wij beloofden de hoofdredactie vooraf om van de bruine acid af te blijven en togen naar Flanders Expo in Gent voor een nacht lang loeiharde dance en modegrillen.

Dat België de boeiendste clubgeschiedenis van Europa heeft, was al te lezen in Last Night a DJ Saved My Life, maar zelfs zonder boekenwijsheid kreeg je daar zaterdag het bewijs van. Zo bleek de reputatie van I Love Techno bijvoorbeeld de grenzen te overstijgen.

Opvallend veel Italianen hadden hun weg gevonden naar Gent. Even opvallend als de goudkleurige prints op hun strakke T-shirts maakten ze hun aanwezigheid trouwens kenbaar in het megacomplex.

Met vertrouwde succesnummers als Dave Clarke (nog maar eens) en Underworld, of populaire nieuwlichters als Justice (die helaas gewoon een dj-set speelden), Digitalism en Hot Chip leek de line-up van I Love Techno niet bepaald toe aan zijn avontuurlijkste editie, maar het was duidelijk wel een van de succesvolste.

Voor de interessantste bunker, de Orange Room, verdrong zich steeds een massa dansliefhebbers. Die zaal bood een nacht lang onderdak aan fantastische acts als Birdy Nam Nam, Crookers, DJ Mehdi en Justice, allemaal uit de Ed Bangerstal, het Parijse label van Pedro Winter. Die ontdekte ooit Daft Punk en nam zelf ook even plaats achter de mengtafels onder het alias Busy P. Erg knap trouwens om hem het indiecollectiefje Vampire Weekend onder de naald te horen smokkelen, tussen een overdaad aan moddervette beats.

Zo'n driehonderd agenten patrouilleerden intussen rond Flanders Expo tijdens een nietsontziende drugsjacht. Nultolerantie sprak uit hun vorsende blik, al had dat merkelijk geen invloed op het recreatieve gebruik rondom ons.

Even verder zorgden The Bloody Beetroots (****) voor een minstens even effectieve trip in de Switch Room. De dj-booth werd bij momenten ingepalmd door maar liefst vijf geschifte Italianen, die om de beurt house, elektro en disco draaiden - en daarbij het publiek onafgebroken opzweepten. Een van de hoogtepunten was een versnelde reprise van Daft Punks 'One More Time', waarbij het publiek de stem moeiteloos verving.

Even Italiaans en lichtjes briljant klonk Crookers (****): hun set schipperde naadloos tussen elektro, house en crunk en bood genoeg strakke beats om iedereen anderhalf uur aan de vloer te kluisteren. Terwijl honderden danslustigen elkaar voor de ingang stonden te verdringen, moest een tienkoppige security het dranghek vooraan zelfs tegenhouden om groot onheil te voorkomen. Geen wonder: Crookers waren zowat het lekkerste snoepje voor de hipsters op Pukkelpop. Toen waren shutter shades (de afzichtelijke rolluikzonnebril die Kanye West introduceerde) overigens nog net in de mode, maar zaterdag probeerden honderden jongelui die trend wanhopig terug te brengen. Best duur natuurlijk, zo'n bril.

Wie écht modieus wilde zijn, kon zich eigenlijk beter spiegelen aan MGMT: een aantal hippe danslustigen had zich uitgedost met bandana, flashy ruitjeshemden en een lik fluorescente verf op de wangen.

Anderen gingen dan weer doelbewust voor de nerdchic die Hot Chip (**) uitstraalt. Met dit laatste Britse elektropopgezelschap nam de avond evenwel een valse start: de mix stond zo slecht afgesteld dat hun fabuleuze elektropop verdronk in een lamlendige poel van geluid.

Des te efficiënter was Boys Noize (****) - het nieuwe boegbeeld van de elektropunkgeneratie zeg maar - die voor een afgeladen bunker speelde. Daar viel het condens intussen als dikke regendruppels van het plafond tijdens 'Lava Lava'. Zijn snoeiharde spervuur van beats en blieps stond in fel contrast met de steriele Felix Kröcher (*), die nochtans op een even grote volkstoeloop kon rekenen.

Booka Shade (**) bracht an sich een knappe set, waarin elektrohouse en minimalistic techno mooi in elkaar gleden, maar het duo stond helemaal fout geprogrammeerd na de efficiënte want rechtlijnige attaque van Digitalism (***). Na een kwartier droop een groot deel van het publiek dan ook af naar Underworld (****). Tegen twee uur 's nachts bleek dit concert uiteindelijk het hoogtepunt waar het publiek naartoe had geleefd. De bezieling van Karl Hyde zorgde ervoor dat het trio dancepioniers de aandacht van het publiek geen moment liet verslappen. Tot een gewisse explosie kwam het uiteraard tijdens de coda 'Born Slippy': de seconde gewijde stilte tussen het aanhoudende, oorverdovende applaus en een hoorbaar ontroerd "Thank you!" van Hyde was een moment van pure extase. Geen duidelijker bewijs mogelijk dat je een oude hond echt geen nieuwe trucs hoeft aan te leren. (Gunter Van Assche/foto's Alex Vanhee)