Boeijen, Hofstede en Vrienten in AB - Heren worden jongens ****

"Wij zijn aardige jongens, dus aan ons zal het niet liggen", grapte Henny Vrienten donderdag op de Belgische première van de voorstelling die hij samen met Frank Boeijen en Nitszanger Henk Hofstede opvoert. Dat schetste meteen het ongedwongen karakter van de performance.

Het gebeurt niet vaak dat drie iconen hun ego zodanig in bedwang kunnen houden dat ze elkaar een plek op hetzelfde podium gunnen. Maar deze heren zijn inmiddels een dagje ouder en voelen niet langer de behoefte om zichzelf te bewijzen. In plaats daarvan primeert het spelplezier. Die ontspannen sfeer zorgde ervoor dat er weleens een noot werd gemist, maar dat deerde niet.

De nieuwe, gemeenschappelijk opgenomen cd vormde de hoeksteen van de voorstelling, maar de drie grasduinden ook in hits uit hun eigen verleden. Een kinderlijk enthousiaste Hofstede had 'J.O.S. Days' en 'In the Dutch Mountains' naar het Nederlands hertaald. Boeijen ontroerde met 'Twee gezichten', 'Koud in mijn hart' en, meer nog, met een ingetogen 'Zeg me dat het niet zo is'. Vrienten haalde met '1 nacht alleen' en 'Is dit alles?' twee Doe Maarclassics boven, al was het wat jammer dat de emotionele diepgang van die nummers wegbleef doordat de auteur ze met overdreven veel ironie bracht. Vooral 'Is dit alles?' leunde daardoor iets te dicht bij een carnavalskraker aan.

De nieuwe nummers lieten een opvallend sterke indruk na. Veel meer dan een paar akoestische gitaren, een piano en een occasioneel ingeschakelde ritmebox had het trio niet nodig om de aandacht vast te houden. De stemmen van de drie vrienden kleurden prachtig in het surrealistische 'Glazen hart' en het poëtische 'Bleekwater'. Ook als de toon ranziger werd, zoals in het door Vrienten vertolkte 'Margreetje', ging het publiek helemaal mee.

Dat de muzikanten op het einde van de set met z'n drieën door de zaal stapten, was helemaal een schot in de roos. De uitsmijter, waarbij ze rond één microfoon onder meer 'Als je wint' nieuw leven inbliezen, was zonder meer een hoogtepunt. De drie genoten zodanig van elkaars gezelschap dat je na afloop meteen zin had om nog eens te gaan kijken. Een goed teken. (Bart Steenhaut)