Hucknall op Werchter Boutique: Eigenzinnig eerbetoon

16.00 uur

Met een set die elk van de 22 hits negeerde die hij als aanvoerder van Simply Red had gescoord, maakte Mick Hucknall (***) het zichzelf niet gemakkelijk in Werchter. De zanger bracht zopas zijn eerste soloplaat uit met daarop louter covers van songs die in de jaren vijftig en zestig door de legendarische, maar schromelijk miskende, blueszanger Bobby Bland in het vinyl waren gekrast.

Met dat onbekende repertoire ging Hucknall in Werchter de confrontatie met het publiek aan. En geloof het of niet, maar hij kwam ermee weg. Dat Hucknall een fenomenale zanger is die met de vingers in de neus de moeilijkste noten haalde, was daar uiteraard niet vreemd aan. Maar ook de rest van de groep, volledig samengesteld uit oudgedienden van Simply Red, speelde virtuoos. Je hoorde een orgeltje zoemen, de blazers klonken fluks en de ritmesectie pompte een zucht funk door de nummers.

Hucknall, in een keurig grijs pak gehesen, stond zich inmiddels te amuseren als een miljonair die het zich kon veroorloven om louter zijn eigen zin te doen. En kijk: nadat het publiek eerst de kat uit de boom had gekeken, kreeg de zanger de handen toch op elkaar met het lichtvoetige 'Poverty', een song over de recessie die Hucknall opdroeg aan "the cunt George Bush". Ook de single 'Farther up the Road' klonk te aanstekelijk om te negeren.

Hucknall was de eerste internationale artiest die zowel Rock Werchter, TW Classic als Boutique op zijn cv kon schrijven. Al die keren liet hij een overtuigende indruk na. Maar nooit deed hij dat met zo'n gewaagde set als gisterennamiddag. (Bart Steenhaut)

De set
Soul Theme
Cry, Cry, Cry
I Wouldn't Treat a Dog (the Way You Treated Me)
I Pity the Fool
Good Times Have
Done Me Wrong
Ain't that Lovin' You
Stormy Monday Blues
Gator Bait
Home Loan Blues
Yolanda
Poverty
Buddy's Groove
Farther up the Road
Lead Me on