dmmuziek

Graspop: plus en min

Graspop : donker edelmetaal

Keuzes maken was met vier podia en zo'n 75 groepen drie dagen lang voortdurend aan de orde, hoewel overlappingen tot een minimum werden beperkt. Maar aan het Amerikaanse Ministry (vrijdag, Marquee I, 22.40 uur, ****) kon niet worden voorbijgegaan. Al Jourgensen en co. speelden in Dessel hun allerlaatste concert op Belgische bodem, en dankzij de apocalyptische podiumaankleding, pompende industrial en strakke, beukende riffs was dat er één om in te kaderen.

Een nog betere ontvangst genereerden de Braziliaanse broers Max en Iggor Cavalera, die elkaar na tien jaar hebben teruggevonden in Cavalera Conspiracy (zaterdag, Mainstage, 21.10 uur, ****). De groep had echter ook gewoon Sepultura Revisited kunnen heten, want de setlist stond grotendeels in het teken van Chaos A.D. en Roots, hier en daar doorspekt met een song uit reünieplaat Inflikted. Maar uiteraard niemand die daarom maalde.

Het kleinste Graspoppodium, de Metal Dome, bood veel plaats aan jonge, niet zelden Belgische beloften. Niet dat je het Brugse After All (zondag, 14.20 uur, ****) nog een nieuwkomer kunt noemen. Maar hun verbeten trash, waarin voorts wat speed (het genre, niet de drug) en metalcore doorschemerde, klonk dankzij het gevoel voor ruimte en melodie behoorlijk weergaloos.

Diezelfde omschrijving ging ook op voor het heropgerichte Zweedse At The Gates (zondag, 18.45 uur, Marquee I, ****). We hadden over drie dagen meer dan genoeg stormen van razernij horen ontketenen, maar soms, zoals bij deze staaltjes melodieuze deathmetal, voel je dat er net dat ietsje meer kracht en dynamiek in zit. Klasse.


Graspop : zware tegenvallers

Waarom Def Leppard (vrijdag, Mainstage, 19.10 uur, *) op Graspop een metalpubliek dacht te kunnen overhalen met kleffe ballads en ongeïnspireerde versies van twintig jaar oude millionsellers als 'Poor Some Sugar on Me' en 'Rocket', bleef een raadsel. We zagen enkel een pijnlijke show waarin de band nog slechts een schaduw was van zijn vroegere zelf.

Ook Testament (vrijdag, Marquee I, 20.15 uur, **) stelde teleur. Dat de metalgeschiedenisboeken het niet over de grote vijf van de trashmetal hebben, maar het met Metallica, Slayer, Megadeth en Anthrax op vier hebben gehouden, heeft de Bay Areaband te wijten aan zijn onvermogen om de stijl los te laten en zijn geluid te verruimen. Gebrek aan variatie én een hol geluid: na meer dan een kwartier bleef er van de oude glorie niet veel meer over.

Ook bij de Noorse blackmetaladepten van Immortal (zaterdag, Marquee I, 20.05 uur, **) is dijenkletsen geen fulltime bezigheid. Een handvol nummers lang kon hun bijzonder extreme, onder meer door een schrikwekkende alien-stem uitgedragen wereldbeeld best bekoren. Maar dat het trio, in tegenstelling tot zijn voorbeelden Kiss (zie: het vuurwerk en de faciale schilderwerken), géén confettikanon had meegebracht, deed je op de duur toch naar verluchtend vertier happen.

De jonge Californische metalgroep Avenged Sevenfold (zondag, Mainstage, 17.50 uur, **) mocht dan modieus zijn uitgedost (denk hoedjes, ray-ban zonnebrillen, piekhaar), hun muziek klonk als dertien in een dozijn. Melodieuze riffs, vleugje nu-metal, streepje solo. Populair bij het jonge volk, maar wat ons betreft al te vaak overgewaaid van over de grote plas. (Kurt Blondeel/Wim Wilri/foto's Alex Vanhee)