Bericht uit Belgrado - Goede smaak is niet te koop

De Morgen stuurde Bart Steenhaut en Alex Vanhee enkele reis naar Belgrado. Deze tandem, voor wie de sterren van deze planeet geen geheimen hebben, zal dagelijks de belevenissen van Ishtar in woord en beeld op deze pagina's toveren. O julissi kolosali krokodili!


Meer nog dan een wedstrijd waar winnen belangrijker is dan meedoen, ontplooit het Eurovisiesongfestival zich jaarlijks tot een doorgedreven oefening in public relations. Niet alleen letterlijk - het is geen toeval dat er in de persruimte dagelijks condooms worden uitgedeeld - maar ook in de meer prozaïsche zin van het woord. Servië spaart dezer dagen kosten noch moeite om zichzelf in de etalage te zetten als een toeristische bestemming. Elke dag worden er nieuwe folders verspreid, en op het grootste plein van Belgrado staat een standje waar vier fraaigebouwde blondines met een klaterende glimlach hun uit het hoofd geleerd lesje opzeggen.

Ook volgens de receptionist van ons hotel is Belgrado the number one party capital of the world' zegt hij, en inderdaad: de Sava-rivier ligt vol met drijvende discotheken waar tot diep in de nacht bonkende technobeats over het water worden gestrooid.

Maar een feestweek als deze brengt ook andere excessen met zich mee. Nogal wat Serviërs zien het songfestival als een efficiënte manier om hun spaarvarken te spijzen en ontplooien zich plots tot druk gesticulerende taxichauffeurs, die niet zelden onderweg moeten stoppen om zelf de weg te vragen aan toevallige voorbijgangers. Alles wat wielen heeft komt in aanmerking, van roestige Fiat Panda's tot bestelwagens met klemmende deuren. Zo'n ritje kan wat kosten, want een meter hebben ze niet en scrupules nog minder. Dus rekenen ze aan waar ze op dat moment zin in hebben, doorgaans een veelvoud van de gangbare prijs. Bovendien spreken de meesten geen woord Engels. Zéker niet als je verwacht wat wisselgeld terug te krijgen.

Maar de grootste maffiapraktijken vinden vandaag in het hotelwezen plaats. De EBU, de instantie die de organisatie van het songfestival voor zijn rekening neemt, heeft lang geleden al alle beschikbare kamers in Belgrado geblokkeerd, met als gevolg dat de meeste hotels nu maar voor tachtig procent volzitten. De afgelopen weken klommen de prijzen voor logies hier steil de hoogte in. Het enige vijfsterrenhotel in de binnenstad rekent momenteel het vijfvoudige van normaal, het Hyatt vermenigvuldigt met drie en ons eigen Mr. President Design Hotel vraagt, een beetje schoorvoetend nog, het dubbele, tot 250 euro per nacht. Ons eerste, veel voordeliger tarief was, zo klinkt het een beetje onhandig, 'a mistake in the system'. En they are, uiteraard, very sorry.

Het hotel - Design dus, volgens de folder - houdt er een heel eigen definitie van muurdecoratie op na. Boven elk bed hangt een schilderij waarop een wereldleider van vroeger en nu wordt getoond. Een eigenzinnige selectie, waarbij kiesheid geen doorslaggevende graadmeter blijkt. Wie niet uitkijkt, legt z'n hoofd te rusten onder portretten van omstreden leiders als Poetin of Berlusconi. Maar het kan nog erger, want in de penthouse bovenaan blikt massamoordenaar Tito je aan en nog elders deel je een kamer met de beeltenis van vadertje Stalin. Niettemin bevindt het pronkstuk van dit hotel zich op de vijfde verdieping, in room 501. Daar wordt - even slikken - de herinnering aan Adolf Hitler levend gehouden met een afbeelding waarop hij de iconische blik vol trots richting oneindigheid slaat. Goede smaak is niet te koop. En al zeker niet in Belgrado. Jammer, met de winstmarges die hier momenteel gehanteerd worden, zouden ze er anders gegarandeerd gouden zaken mee kunnen doen. (Bart Steenhaut)