Bericht uit Belgrado: Niet flikflooien, alstublieft

De Morgen stuurde Bart Steenhaut en Alex Vanhee enkele reis naar Belgrado. Deze tandem, voor wie de sterren van deze planeet geen geheimen hebben, zal dagelijks de belevenissen van Ishtar in woord en beeld op deze pagina's toveren. O julissi kolosali krokodili!

Nog geen tien jaar geleden zwaaide Slobodan Milosevic de plak in Servië en werd Belgrado platgebombardeerd door de NAVO. Die oorlog heeft tot vandaag zijn sporen nagelaten: ook nu nog staan sommige gebouwen er half verwoest bij. De eerste indruk van Belgrado is: pure chaos. Grootse, statige Oostblokbouwsels staan er naast nieuwe, vaak spuuglelijke glazen dozen, en de hele stad is bedwelmd door de rook van uitlaatgassen en kettingrokende locals. En als het een halfuur regent, zoals gisteren, staat geheid de hele stationsbuurt onder water. Dat weerhoudt de meeste chauffeurs er overigens niet van om zich met zo'n doodsverachting in het verkeer te gooien, dat het lijkt alsof ze de oorlog al een beetje missen.

Dit is het decor waartegen het 53ste Eurovisiesongfestival zich afspeelt. Opmerkelijk dat de liedjeswedstrijd, die alsmaar nadrukkelijker door het gaymilieu wordt geclaimd, in Servië wordt gehouden, waar men geen hoge pet op heeft van homoseksualiteit. In het Sava Center, waar de internationale pers dezer dagen haar tenten heeft opgeslagen, waarschuwt een bord dat homo's zich hier in het openbaar best een beetje gedeisd zouden houden. Op al te expliciet geflikflooi zouden de locals anders weleens met 'uiteenlopende vormen van geweld' kunnen reageren.Tijdens het door het stadsbestuur van Belgrado georganiseerde openingsfeest bleek het niettemin decadentie troef.

Die groots opgezette openingsavond - drieduizend namen op de guestlist - is inmiddels een traditie geworden, en biedt de deelnemende landen een uitgelezen kans om zich ten behoeve het massaal samengetroepte journaille in de kijker te werken. Hier klikken de fototoestellen, draaien de camera's, en wordt de luchtbel die het songfestival al jaren is tot hallucinante proporties opgeblazen.

Opvallen tussen de middelmaat is dit jaar nog belangrijker dan anders, want met 43 deelnemers vestigt Belgrado een record - wat meteen een aantal nieuwe spelregels met zich meebrengt. Dit jaar zijn naast de winnaar van vorig jaar alleen de vier grote geldschieters van het festival - Frankrijk, Duitsland, Spanje en Groot-Brittannië - rechtstreeks geplaatst voor de finale. Alle andere landen worden verondersteld eerst een van de twee halve finales door te worstelen. Van elke halve finale gaan de tien beste - of juister: de tien populairste - acts door naar de volgende ronde.

Louter mathematisch gezien heeft Ishtar dus een aanzienlijke kans om het tot de finale te schoppen. Maar hoewel het kantje boordje is, heeft het songfestival minder met wiskunde te maken dan met goede smaak. Bij de bookmakers speelt het zenuwslopende 'O Julissi' geen rol van enige betekenis, en ook volgens de pronostiek van de in Belgrado aanwezige pers valt Ishtar vanavond buiten de prijzen. Meer nog: in de persruimte werd de Belgische inzending tijdens de generale repetitie op gemonkel en hoongelach onthaald. Kennelijk zijn er, ook in het microklimaat van Eurosong, grenzen aan de hoeveelheid onzin die je als mens kunt verteren. (Bart Steenhaut)