Avond vol witch house dwaalt tussen hiphop en horror

Wat onthouden we na een avondje witch house in de AB? Dat niéts is wat het lijkt: heksen blijken vandaag vermomd te gaan als mannelijke elektro-wizards. En voorprogramma's kunnen headliners meedogenloos naar af sturen.

Zonder twijfel was de relatief hoge opkomst in de Brusselse zaal te danken aan Balam Acab (*), lijsttrekker en bekendste naam op de affiche.

Toch was hij woensdag niet het elegantste paradepaardje uit de stal van Tri Angle. Dat platenlabel stelde een avond lang witch house voor: een relatief nieuw genre dat z'n melancholische, soms zonderlinge sound dankt aan echo's uit de electro, R&B en hiphop.
Wander/Wonder van Balam Acab zette die muziekstijl mee op de kaart, en hoort wat ons betreft in éénzelfde adem bij de wonderlijkste ontdekkingen uit 2011.

Helaas distantieerde de jonge wonderwitch Alec Koone zich woensdagavond nadrukkelijk van alle verdiende loftuitingen. Geniaal? Imposant? Hypnotiserend? Vergeet het maar. Akkoord, de beste manier om in zijn muziek te verdwijnen, is allicht in de claustrofobische beslotenheid van je koptelefoon. Maar niemand verwachtte dat hij live zo'n pijnlijk saaie performance door je maag zou splitsen. Misschien viel er dan tòch iets te zeggen voor de heksenverbrandingen in de middeleeuwen? Aandoenlijk en gênant om te zien hoe de schriele Koone zich met een dun zangstemmetje door de set neuzelde.

Niet veel beter bracht zangeres Morgan Elizabeth het er vanaf: met haar geaffecteerde voordracht leek ze verdwaald in het huiveringwekkende niemandsland tussen Enya en de Arabische woestijn.

Bij oOoOO (***) maakte zij voor het eerst haar opwachting. Gelukkig kreeg ze daar een iets discretere rol toebedeeld. Daarmee bleek het project van de Amerikaan Christopher Dexter Greenspan z'n groepsnaam waard. Wij stonden alleszins met open mond te staren naar dit dreigende duet van vertraagde hiphop en spookstemmen. Bovendien werd je met zwart-wit visuals van rokende vrouwen en onheilspellende metrogangen volledig meegezogen in zijn duistere trip.

Een vulgaire voetbaltoeter die midweg uit de boxen sputterde, vloekte lelijk met de geheimzinnige sfeer die Greenspan zo consciëntieus had opgebouwd. Maar goed, door de bank genomen zag je een sterke performance.

Aan het begin van de avond stonden de sterren wellicht nog het best. Holy Other (****) mocht de spits afbijten in de Box. Gevangen in gifgroene lichtkegels, werkte deze kerel zich, gehuld in overmaatse kap, door zijn set. Zonder traditionele laptop, maar wel met een arsenaal aan industriële samples. Het zinderde. Het kraakte. Het klikte. Het veroverde je binnen het kwartier.
Op een ingenieuze, erg geraffineerde manier dwaalde Holy Other doorheen de muziekgeschiedenis, met knipogen naar 80s-synthsounds en James Blake.

Naar verluidt zou Holy Other - wie hij is, blijft een groot mysterie - nauwelijks 24 jaar oud zijn. En toch al zo'n hoog niveau? Nee, de brandstapel lonkt niet naar deze heks. Hooguit een gigantisch vreugdevuur.