Dropkick Murphys wisselen hoogtepunten af met saaie songs in Vorst ***

Hun shows weten nog steeds heel wat volk op de been te brengen en hun platen verkopen als zoete broodjes. Dat die platen daarom niet eens goed hoeven te zijn, bewezen ze met hun jongste Going Out In Style wat een conceptplaat werd die zelfs door de bijdragen van Bruce Springsteen en NOFX' Fat Mike niet gered kon worden. Gelukkig laten ze de kilts doorgaans live wél woest wapperen in een wind van ruige folkpunk.

Een dikke tien jaar al ben ik de fiere drager van bakkebaarden wat er wel eens voor zorgt dat ik net daarop aangesproken wordt. Enerzijds door mensen die - niet geheel onterecht - in mij een onvoorwaardelijke Elvisfan menen te herkennen anderzijds door fans van bands als Peter Pan Speedrock en Dropkick Murphys. Tien jaar geleden ging ik een weddenschap aan waarin ik uitgedaagd werd me even imposante bakkebaarden te meten als Spicy McHaggis, de legendarische ex-doedelzakspeler van de Murphys. Om maar te zeggen dat er diep in mij nog steeds een kilt-dragende, whiskydrinkende, vloekende folkpunker verstopt zit.
 
Naarmate de jaren voorbij gingen en de Murphys platen begonnen te maken waar maar al te vaak slechts een handjevol goeie songs op stond, bekoelde de liefde tot ver onder het vriespunt - tot op het punt waarop je ontkent er ooit nogal nadrukkelijk fan van te zijn geweest, om precies te zijn. Hoog tijd dus om nog eens op te meten hoe het ondertussen staat met de lads uit Boston, Massachusetts. Uitstekend, zo bleek aan de kleurrijke opkomst. Nu ja, zwart en groen - wie niets groen aan had werd in de traditie van St. Patrick's day door de security in de bil geknepen.
 
Hun gerijpt brouwsel van Ierse folk, pubrock en punk werkt aanstekelijker dan ooit en het  behoeft vanwege hun nooit aflatende energie weinig inspanning mee in het gewoel gesleurd te worden. Songs als 'Johnny, I Hardly Knew Ya' en 'The Gang's All Here' klinken strijdvaardiger dan ooit en werden kundig tegengewicht geboden door een akoestisch intermezzo waarin onder andere 'Take 'Em Down' aan de vakbondsmensen werd opgedragen. Als de Murphys in town zijn, hangt de stakingsvlag steevast uit.
 
Door het vuur waarmee ze speelden viel het echter des te meer op dat sommige van de songs onderling inwisselbaar zijn en hoogtepunten als de Woody Guthrie-cover 'I'm Shipping Up To Boston' (met doedelzakspeler/fluitist Scruffy Wallace in een hoofdrol) eenzaam in de set stonden. Een avond energiek vertier werd het wél, alleen jammer dat de band zelf niet altijd even consequent was wat betreft het afleveren van kwaliteit.