dEUS speelt teleurstellende thuismatch in de Lotto Arena **

Het zou sowieso een speciale avond worden. Na het gelegenheidsconcert op 0110 en het verrassingsoptreden op Music For Life vorig jaar kondigde dEUS afgelopen zomer aan dat ze voor het eerst sinds lang weer eens een thuisconcert in zaal zou spelen. Plaats van afspraak was de Lotto Arena, die al maanden van tevoren was uitverkocht. Maar wat een triomf moest worden, werd in praktijk een terugkeer in mineur.

Tijdens de jongste editie van de MIA's viel het vast niet op, maar dEUS beleeft hoogdagen momenteel. Keep You Close, de recentste cd, werd afgelopen vrijdag bekroond met platina, en de vraag naar kaartjes voor de concerten in de Lotto Arena en Vorst Nationaal was behoorlijk overweldigend. Dubbel jammer dus dat de band in Antwerpen geen onuitwisbare indruk naliet. Daar waren verschillende redenen voor. Om te beginnen zat de klank tegen. Je hoorde iedereen wel spelen, maar dat resulteerde niet in een hecht, coherent geluid. Daardoor leken de songs meer op geplet voedsel uit de grootkeuken van een bejaardenhuis, dan op een fraai gepresenteerd gerecht zoals dat in een sterrenrestaurant op tafel wordt gezet.

Opener 'The Final Blast' -donker, broeierig- gaf meteen aan dat er werk aan de winkel was: knappe song, fletse versie. Ook 'The Architect' hing als los zand aan elkaar. Je zàg wel dat de groep op dreef was, maar het geluid dat de zaal werd ingekapt stemde daar niet mee overeen. Heel af en toe voelde je wel een beetje van de magie doorschemeren. Een solo links, wat bevlogen samenspel rechts. 'Constant Now' -met bassist Alan Gevaert op tweede stem, en een mooie, transparante gitaarsound van Mauro- leek even beterschap in te luiden. Maar het bleek te vroeg gejuicht.

Ook de show zelf was niet meteen bedacht voor zalen van dit soort afmetingen. De groep stond vaak in het halfduister te spelen -wat de communicatie met het publiek niet bevorderde- en de projecties die op het gordijn achter de groep werden getoond waren niet van die aard om er warm of koud van te worden. In een intieme club genre AB werkt zoiets wellicht, maar in een arena moet je ook als band een tandje bijsteken. Uiteindelijk had de band een heel lange aanloop nodig voor zich écht tekenen van beterschap begonnen te vertonen. 'Instant Street' kabbelde aanvankelijk wat, maar tijdens de stroomversnelling die de song in twee splitst -altijd een zinderend moment tijdens een dEUS-optreden- sloegen er voor het eerst gensters van het podium. Ook 'If You Don't Get What You Want' hield het tempo erin, en met 'Dark Sets In' leek het concert eindelijk op kruissnelheid te komen. Maar 'Twice' (We Survive)' liep weer verloren, en ook 'Ghost' was maar een schim van zichzelf; En zo 'hink-stap-sprong' het optreden voortdurend rond de middelmaat.

Tegen elke mooie versie van 'Keep You Close' -met sierlijke strijkers uit een doosje - of het opnieuw opgeviste 'Sister Dew' stonden er teleurstellende versies van 'Easy' of -erger nog- 'Little Arithmetics'. Nooit gedacht dat een uitvoering van dat nummer me nog eens onverschillig zou laten. Maar in de Lotto Arena was het zover. Het klonk wat te rommelig, allemaal. Veel te afstandelijk, bovendien. Het feit dat het eind van de recensie in zicht komt, en de naam Tom Barman nog steeds niet is gevallen, zegt eigenlijk genoeg.      

De eer werd nog een beetje gered met 'Suds & Soda', een song van die aard dat je er élk concert mee op kan krikken. En ook met 'Sun Ra' haalde de band weer even haar vertrouwde niveau. Maar het was al bij al too little, too late. Zelf had ik me de triomfantelijke intrede van dEUS in Antwerpen wel anders voorgesteld. Niet dat ik vrijdag mijn geloof verloren ben -al te veel briljante concerten van de groep gezien- maar het heeft wél een flinke deuk opgelopen.