Sonic Youth-bezieler Thurston Moore zoekt rustiger vaarwater op in AB ****

dm review Na drie decennia dienst bij de tegendraadse noiseband Sonic Youth, verraste Thurston Moore zondag in de AB met een akoestisch soloconcert, voor een zittend publiek. Nog voor iemand de armen wanhopig in de lucht kon gooien, om 'rock-'n-roll is dood!' te schreien, overtuigde de New Yorkse gitaarheld met pastorale songs en thrashy knipogen naar zijn eigen groep

Zal de Unplugged-hype uit de jaren '90 vandaag een vervolg krijgen? Daar lijkt het sterk op, nu rafelige rockers als J Mascis, Eddie Vedder en Thurston Moore uit de kast komen als akoestische folkies. Zo liet J Mascis de gierende gitaren van Dinosaur Jr. onlangs voor wat ze waren in Trix. Vedder sloopte op zijn beurt de geluidsmuur van Pearl Jam, ten behoeve van een soloplaat waarop de ukelele (!) eerherstel kreeg. En Thurston Moore? Die gooide eerder deze maand nog de hoogste ogen met zijn ijzersterke soloplaat Demolished Thoughts. Op die langspeler stond Beck als producer aan het roer, en zocht de Sonic Youth-frontman zijn heil in rustiger vaarwater.

Violiste en harpiste
Ook op het podium van de AB werden agressieve noise of abstracte improvisatie zo goed als vermeden. In plaats daarvan omgordde Moore een twaalfsnarige folkgitaar, terwijl hij zich liet flankeren door een violiste en harpiste. Om het geheel nog bezadigder te doen ogen, las hij zijn teksten voortdurend af.

Een makke bedoening werd het gelukkig nooit. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan: zo sputterde feedback uit zijn gitaar in 'Benediction', dat ook nog eens ingezet werd met een dissonant fluitduet tussen Moore en publiek. Verder klonk het bloedmooie 'Circulation' live veel harder dan op plaat: terwijl een koortsige viool en twee humeurige gitaren zorgden voor distortie, tekende de drummer voor een opgejaagde hartslag erbij. Tja, je kunt Thurston Moore natuurlijk uit de punk halen, maar niet de punker uit Thurston Moore.

De volumeknop hoefde echter geen hengst naar rechts te krijgen om je te overtuigen. Zo was 'In Silver Rain with a Paper Key' een intimistisch hoogtepunt, waarbij Nick Drake zelfs even om de hoek kwam gluren.

Opvallend was dat de snarendrijver van Sonic Youth een betere beurt maakte met nieuw werk dan met oudere solosongs als 'Psychic Hearts' (1995) of 'Fri/End' (2007). Die werden nochtans opgespaard tot in de bis, maar staken puberaal en knullig af tegen de rest van het concert. Al bleef het wel een fijne verrassing om zijn Sonic Youth-maatje Steve Shelley, die in het voorprogramma meespeelde met de krautrock/shoegazeband Disappears, 'Fri/End' te zien meedrummen.

Geen idee of Demolished Thoughts een nieuwe richting zal afdwingen bij Sonic Youth. Dat hoeft eigenlijk ook helemaal niet. We kunnen ons allang verzoenen met het idee dat een van de beste platen van het jaar inmiddels in onze kast staat.