Snow Patrol overtuigt in Vorst Nationaal ondanks betongeluid ***

Vurige fanbrieven zul je ons niet zo gauw zien adresseren aan Snow Patrol, al toont hun plakboek vol juichende adelbrieven en recensies dat we nadrukkelijk in de minderheid blijven. Verrassend genoeg wist het Schots-Ierse vijftal ook ons maandagavond moeiteloos op sleeptouw te nemen in Vorst Nationaal. Alleen jammer dat de geluidsman soms nog enthousiaster bleek dan wij.

De man aan de mengtafel liet de hardere songs in de set systematisch over je oren walsen als een bulderende oorlogstank. Onbegrijpelijk, want op sommige plaatsen in de zaal bleven van 'Hands Open' en 'You're All I Have' enkel nog een dreunende bas en donderende drums over.

Ondanks een weinig inspirerend betongeluid slaagde Snow Patrol er toch in om je een paar keer bij het nekvel te grijpen als een weerloos kattenjong.

Onder het breekbare 'Run' of de charmante muziekdoosmelodie van 'You Could Be Happy' kon bijvoorbeeld alleen een iezegrim koud blijven. Dat de temperatuur in de zaal moedwillig opkroop naar die in een sauna, had daar niet eens zoveel mee te maken.

Maar nog intenser was Gary Lightbody's prachtige duet met Eva De Roovere, waarbij je de rillingen in rotten van drie over je ruggengraat voelde schieten. De Vlaamse chanteuse werd op het podium gesommeerd tijdens een intiem 'Set Fire to the Third Bar', dat geen moment getelefoneerd of onecht aandeed, hoewel Lightbody eerlijk bekende dat hij nog maar pas aan haar voorgesteld was. De songs van Lightbody mogen zich dan wel al eens te nadrukkelijk richten op bakvissenleed, zodat ze net zo goed in een stroperig dagboek passen ('Make This Go on Forever', 'Chocolate') maar met een duet als deze toonde Snow Patrol zich een artistiek zwaargewicht.

Magnetisch
Dezelfde gedachte overviel ons tijdens het ambitieuze epos 'The Lightning Strike', dat op bijna twintig minuten afklokte, en wanneer je de zanger de hele show in zijn eentje zag dragen. Vlak vooraan zal hij wel niet gestaan hebben toen charisma en looks werden uitgedeeld, maar Lightbody heeft zich op vijftien jaar duidelijk opgewerkt tot een magnetische frontman.

Overdrijving
Moeiteloos at het publiek uit Lightbody's hand, en als dat niet het geval bleek, loste de zanger dat wel op met een geintje. Tijdens 'Crack the Shutters' dook hij bijvoorbeeld de frontstage in om een beduusde heer te knuffelen, die er "moe en verveeld leek uit te zien". Dat Lightbody kwistig strooide met complimentjes ("Thank you for filling this place") en overdrijvingen ("This is the biggest place we've ever played in Belgium" - hallo, Werchter en Pukkelpop?), droeg natuurlijk net zo goed bij tot een euforische esprit in de zaal.

Ook het voorprogramma Foals (**) werd trouwens bedacht met zo'n hyperbool van Lightbody. Net voor 'All I Have' roemde die laatste de Britse groep met de woorden dat Foals hem "op een volstrekt andere manier naar muziek hadden doen aankijken". Die jongens uit Oxford maakten vooraf nochtans niet de beste beurt op het podium, hoewel ze met Total Life Forever nog maar net een superbe plaat achter hun naam hebben gezet. Daardoor vonden we het niet eens zo erg dat ze de opgefokte afrobeats van Antidotes, altijd goed voor een fuifje in Congo, onterecht naar het verdomhoekje verwezen. Helaas kreeg de groep te laat vat op haar eigen set. Lauw en lawaaierig trok Foals van leer. Pas na een kwartier, bij 'Blue Blood', stevende het concert eindelijk af naar een gewisse climax. Die kwam er trouwens al vanaf de eerste noot van 'Spanish Sahara', dat nog intenser aankwam dan op plaat: subtiel en atmosferisch bouwde die song stelselmatig op naar een grandioze apotheose. Sterk genoeg om deze Britse broekjes niet af te schrijven. Of toch zeker niet voor ze revancheren op Pukkelpop. (Gunter Van Assche)