Mount Eerie ***, Fuck Buttons **** en 65daysofstatic **** op Domino

De atmosferische metal van Mount Eerie, de digitale geluidsterreur van Fuck Buttons en de versplinterde postrock van 65daysofstatic leken moeilijk met elkaar te rijmen op één affiche. Toch liep er een duidelijke rode draad doorheen de avond: elke act tekende duidelijk voor instrumentale grandeur en muziek zonder vangnet.

Zo kon Mount Eerie (+++), het eenmansproject van Phil Elvrum, ons op plaat meer van de sokken blazen dan op het podium. Live werd het geluidsverhaal van Wind's Poem nochtans bijna even intens gebracht. Helaas stond de knullige podiumprésence van de groep te vaak in de weg om volledig meegezogen te worden in die testosterongedreven mistral van black metal, noise en ambient.
Zo oogde de bezetting als een kliekje uit de fysicaclub, verloor Elvrum een concert lang de strijd met zijn afzakkende broek, en drentelde hun fagottist verweesd rond op het podium. Diens instrument was overigens niet eens te horen in de geluidsmix. "De fagot diende dan ook als visueel hulpmiddel," klonk het achteraf bij monde van de entourage. Nou moe.

Gelukkig wuifde de band je uit met een superieur "Between Two Mysteries", dat dweepte met de soundtrack van Twin Peaks, en met het vuurspuwende slotakkoord "Preservation Society".

Toch kon zelfs deze oplawaai niet wedijveren met de verschroeiende set van Fuck Buttons (++++). Viel hun laatste werkstuk Tarot Sport te gemakzuchtig en braaf uit, dan toonde het Bristolse knoppenduo zich op het podium van zijn meest verknipte kant. An sich was er niet zoveel te zien - twee over een tafel gebogen kerels vormden de enige blikvanger - maar ze gunden je wel een royale en fascinerende blik op hun interne keuken. Met een op eBay en rommelmarkten bijeengesprokkeld arsenaal van digitale apparatuur tapten ze beats, drones en tweets af, waarbij een occasionele drum en stemvervormer in de strijd werden gegooid.

Bijna doof
Alsof het pompende "Surf Solar" en de industriële techno van "Rough Steez" - de beste songs van hun laatste plaat - model stonden voor hun gehele set, slaagde het duo erin om geen moment de aandacht te doen verslappen. Hoewel het leeuwendeel van elektronische podiumacts te vaak terugvalt op de harde schijf van hun MacBook, kreeg je nu de indruk dat de sonische föhn van blieps, tweets en drones écht live zijn weg zocht naar je oren. Dat we daarbij halfdoof buiten kwamen, kon niet eens de pret derven.

Ook 65daysofstatic (++++) wist het publiek daarna te overrompelen. Zo slaagde de Britse postrockers erin om een volledige zaal uit zijn dak te doen gaan met een set die goeddeels opgetrokken bleek uit We Were Exploding Anyway - een plaat die pas eind deze maand verschijnt. Maar ook verbaasde de groep met een stevige stijlbreuk: zo blijkt de nieuwe langspeler meer dan ooit gestoeld op elektronica en doordringende synths.

Spiekend aan de mengtafel zagen we dat de groep zich in het nagelnieuwe "Weak4" van zijn grimmigste kant liet zien, terwijl een venijnig "Tiger Girl" geslachtofferd werd door een blitzkrieg van strobolicht. Uit Escape From New York herkenden we even tevoren nog "65 Doesn't Understand You". Geen nood: wij hebben begrepen dat we deze band in de gaten moeten houden. (Gunter Van Assche)