Hello Mister Hanze - deel vijf

Verslaggever Kristof Windels is al aan zijn tweede Spelen toe en hij is nog niet eens dertig. In dat tempo loopt dat slecht af en ben ik mijn status als meest ervaren olympische journalist zo kwijt. En hij heeft ook al een WK en een EK voetbal meegemaakt. Kortom, Windels is bij De Morgen met zijn gat in de boter gevallen en dat weet hij.

In Athene, in 2004, hebben we hem - iedereen moet leergeld betalen - ondergebracht in een goedkoop pershotel dat tot een dag voor de Spelen een hoerenkast was en een dag na de Spelen weer een hoerenkast werd, en dat ook tijdens de Spelen regelmatig 'ander' bezoek ontving.

Hij heeft zich daar prima vermaakt, maar het was niet voor herhaling vatbaar. Deze keer zit hij ook in het Poly Hotel, aan de overkant van mijn gang. Ik denk dat hij blij is met dat hotel. Ik overigens ook. Vier jaar geleden lag ik in een achterafbuurt van Athene, gelukkig wel op de metrolijn naar het olympisch epicentrum en ik had de NOS op mijn tv omdat de NOS in hetzelfde hotel zat.

Voorlopig trekken we samen op. Dat zal veranderen als straks de hel losbarst en al die Belgen aan hun competities beginnen. Dan zal Kristof Windels 's ochtends in alle vroegte de bus nemen, naar de Main Transportation Mall (MTM) naast het MPC (deze afkorting kent u al), alwaar hij zal overstappen op een bus naar het olympisch dorp om daar ter plekke de Belgische pre-competitiebabbels te volgen.

Daarna zal hij zich weer naar het MTM haasten om er ter plekke een andere bus te nemen naar een competitieplek. Rond die tijd zal ik op mijn Crocs de ontbijtzaal van het hotel hebben verlaten, vriendelijk goeiendag zeggend aan de lieve Chinese meisjes in de hoop dat ze niet hebben gemerkt dat ik een van hun China Daily's heb gepikt, om mij vervolgens naar mijn kamer te begeven en het internet te raadplegen.

Dan zal ik mijzelf ook naar een evenement bussen in de hoop daar een lezenswaardig verhaal uit te halen. De eerste week wordt dat ongetwijfeld zwemmen, waar in de ochtend de halve finales en de finales worden gezwommen. Dit zijn prima Spelen voor mij. Het zwemmen is heel dicht bij de MTM en het MPC. Alles waar Kristof Windels heen moet, is redelijk veraf.

Is dat pikorde? Helemaal niet, zo gaat dat gewoon. In Athene was het nog makkelijker. Daar had ik in de perszaal een paar slippers staan.
Reefs, en ik ben ze vergeten. In de loop van de dag zullen we overleggen. Per gsm, maar ook per skype, want ook dat hebben we ontdekt. Tegen de avond zullen we elkaar wel ergens treffen.

Ondertussen zullen we tikken, op onze schoot op een schokkende bus, in een perszaal, op een stoep. We zullen vloeken op de fotografen die steeds grotere bestanden willen doorsturen, waardoor het internet stroop wordt.

Als u dit leest, zijn we bij de persconferentie van de Belgen geweest. Tenzij u voor 7 uur wakker bent, dan zitten we daar nog. Ik zou eerst niet gaan omdat de Nederlandse zwemmers een persmoment zouden houden, maar dat gaat niet door. Zij hebben de geïnteresseerde pers gewoon verplicht om naar de stage te komen. Die was in Hongkong, ook niet om de hoek. Geen Hongkong, geen quotes. Simpel, toch?

Onze Belgen zijn inmiddels de kleren van het lijf gevraagd. Een persmoment in België, een persmoment in Yantai en nu weer een persmoment, twee dagen voor ze in actie komen. Dat alles binnen de drie weken. En niemand die vraagt: ben jij die ene die straks een medaille wint? (Hans Vandeweghe)